نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۲۷ صائب

صائب / متفرقات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

با رخت آینه خوش عیش تمامی دارد

شانه با هر شکن زلف تو دامی دارد

عمرها رفت ز وارستگی و می سوزم

تب واسوختگی طرفه دوامی دارد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به زیبایی و لذت زندگی اشاره دارد. شاعر با اشاره به خوشی‌هایی که با زیبایی معشوق به دست می‌آید، از شوق و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید. او می‌گوید که عمرها در جستجوی آزادی و رهایی از قید و بندها سپری شده، اما همچنان در آتش عشق می‌سوزد و این اشتیاق همیشگی است.