شمارهٔ ۳۳۰ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر از نگرانی‌اش درباره بیهوده بودن خندیدن و شادی‌ها سخن می‌گوید. او می‌ترسد که عمرش مانند گل به سرعت بگذرد و تنها به خوشی‌های ظاهری و بی‌اساس بپردازد.