شمارهٔ ۳۵۰ صائب
صائب / متفرقات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ز خط صفا لب میگون یار پیدا کرد
بهار نشأه این باده را دوبالا کرد
مرا به دست تهی همچو شانه می باید
گره ز کار پریشان عالمی وا کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به زیبایی یار اشاره می‌کند که در فصل بهار، حس و حال خوشی را به وجود آورده است. او احساس می‌کند که با دستان تهی خود، باید مثل شانه‌ای برای رها شدن از مشکلات و نگرانی‌های جهانی عمل کند. در واقع، این ابیات نشان‌دهنده امید و تغییری مثبت در زندگی هستند.