شمارهٔ ۳۵۲ صائب
صائب / متفرقات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به آه سرد دل خود دو نیم باید کرد
چو غنچه خنده به روی نسیم باید کرد
ندا کند به زبان بریده زلف ایاز
که پا دراز به حد گلیم باید کرد
دلی که جمع ز ذکر خفی چو غنچه شود
ز ذکر اره چه لازم دو نیم باید کرد؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از درد دل و جدایی صحبت می‌کند. او می‌گوید که دل خود را باید با آه سردی دو نیم کند، مانند غنچه‌ای که در هوای نسیم می‌خندد. همچنین زلف ایاز به زبان ندا می‌دهد که پا را باید به اندازه گلیم کشید. دل اگر از ذکر خدا پر شود، نیاز به تقسیم ندارد و مانند غنچه باید زیبا و یکپارچه بماند. این اشعار نشان‌دهنده‌ی احساس عمیق شاعر نسبت به عشق و ارتباطات روحانی است.