شمارهٔ ۳۶۹ صائب
صائب / متفرقات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بود
نظر به قامت رعنای او پیاده بود
حریص بیش ز اندازه رزق می طلبد
همیشه لقمه مور از دهن زیاده بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که اگرچه هر نهال (نماد انسان) به قد و قامت خود نمی‌تواند به اندازه سرو (نماد بلندی و بزرگ‌منشی) باشد، اما با این حال به زیبایی و قامت او توجه می‌شود. همچنین بیان می‌شود که انسان‌ها به شدت حریص هستند و همیشه بیشتر از نیاز خود طلب می‌کنند، در حالی که حتی لقمه کوچک مور هم از دهان او زیادی است. این شعر به عدم رضایت انسان‌ها از داشته‌هایشان و تلاش برای دستیابی به بیش از اندازه اشاره می‌کند.