شمارهٔ ۳۸۸ صائب
صائب / متفرقات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بود
هر شکاف از دل چاکم لب خندانی بود
روزگاری است نرفتیم به صحرای جنون
یاد مجنون که عجب سلسله جنبانی بود!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به یادگیری و احساسات خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که پیش از این، دلش مثل یک گلستان شاداب بود و هر زخم و چاکی که در دلش بود، نشانه‌ای از شادی و لبخند می‌داشت. او همچنین به دوران غم‌انگیزی که از جنون و عاشقی فاصله گرفته‌اند اشاره می‌کند و یاد مجنون را به خاطر می‌آورد که همیشه در حال جنب و جوش و عشق ورزی بود.