شمارهٔ ۴۰۲ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به تصویرسازی از زیبایی و زخم爱的 می‌پردازد. او از آسیب‌هایی که زیبایی (چشم‌ها و مژگان) می‌تواند به دل بزند سخن می‌گوید و اینکه چگونه دل با این زیبایی‌ها آسیب می‌بیند. همچنین به لحظات دلچسب صبح و خنده اشاره می‌کند و از این می‌پرسد که چرا باید کسی دندان‌هایش را به خنده نشان دهد، در حالی که این لحظه نویدبخش خوشی است.