نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۹۵ صائب

صائب / متفرقات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

بهار می گذرد، سیر گلستانی کن

به آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن

مباد خیره شود آرزوی خام طمع

به وقت خواب گل بوسه را نشانی کن!

ترا به خلق، تماشاییان شناخته اند

برای گلشن خود فکر باغبانی کن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی بهار را توصیف می‌کند و از خواننده می‌خواهد از زیبایی‌های آن لذت ببرد. او تأکید می‌کند که نباید درگیر آرزوهای غیرواقعی شد و به جای آن به شکوفه‌ها و گل‌ها توجه کند. همچنین، شاعر به مخاطب یادآوری می‌کند که به خاطر شناخت و شناخت دیگران، باید به بهبود و نگهداری از محیط پیرامون خود و گلستان توجه کند.