نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۹۶ صائب

صائب / متفرقات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکن

اگر ز سوختگانی صدا بلند مکن

مباد ز هر ندامت گزد زبان ترا

به تلخکامی عشاق نوشخند مکن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از محبوب می‌خواهد که از فریاد و ناله‌های بیهوده دست بردارد و به سوختگان عشق توجه نکند. او همچنین هشدار می‌دهد که زبانش را از ندامت و پشیمانی بازدارد و به تلخی و شوخی با عاشقان نپردازد.