نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۱۷ صائب

صائب / متفرقات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن

از چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن

ما چو گل با سینه صد چاک عادت کرده ایم

بخیه را بر زخم نتوانی به سوزن دوختن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت‌ها می‌گوید اگر بخواهی مانند گل در میان خار و خس زیبا باشی، باید با غیرت و سختی بجنگی. ما نیز مانند گل، به درد و زخم عادت کرده‌ایم و نمی‌توان با سوزن به زخم‌های عمیق فائق آمد. به نوعی نشان‌دهندهٔ resilience (پایداری) و تحمل است.