تکبیت شمارهٔ ۱۷۱ صائب
صائب / تکبیتهای برگزیده / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
خضر آورد برون ز سیاهی گلیم خویش
ای عقل واگذار به سودای او مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به خضر اشاره میکند که او را از تاریکی و مشکلات نجات داده است. همچنین به عقل خود میگوید که به دنبال عشق و احساسات برود و او را رها کند. به طور کلی، شعر به گریز از عقلانیت و پذیرش عشق و شور و شوق زندگی اشاره دارد.