شمارهٔ ۱۱۵ سعیدا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به معرفی ذات خود می‌پردازد و می‌گوید که ما در آغاز و پایان هستی حضور داریم. همچنین اشاره می‌کند که ما در هر دو حالت، یعنی در خوشی و زیبایی (جام می و جام جم) و در سختی و رنج (جوده و گندمی) نیز حضور داریم. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که ما هم ممکن است در ظواهر مختلف بیگانه و هم در باطن آشنا باشیم. به طور کلی، این اشعار بیانگر وحدت و کثرت در وجود انسان و تناقضات درونی اوست.