رباعیات — دیوان اشعار سعیدا

Name: رباعیات — دیوان اشعار سعیدا
Author: سعیدا

سعیدا / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — تا روی تو دیدیم یقین شد ما را
شمارهٔ ۲ — پاک از همه ساز جای استغنا را
شمارهٔ ۳ — آتش گشتم در جگر انداخت مرا
شمارهٔ ۴ — عید آمد و رفت روزه از یاد، مرا
شمارهٔ ۵ — عالم دریا حباب آن دریا ما
شمارهٔ ۱۲ — امروز که سنگ و سیم و زر در کار است
شمارهٔ ۱۰ — آن ذات که عالم به طفیلش برپاست
شمارهٔ ۱۱ — دوری ز خیالات هوا تجرید است
شمارهٔ ۶ — استاد زمانه عارف ذات و صفات
شمارهٔ ۹ — در راه وفا سبک خرامی خوب است
شمارهٔ ۸ — تارک الف و دال که باشد خوب است
شمارهٔ ۱۳ — منصور که در دار جهان مغفور است
شمارهٔ ۷ — او با تو همیشه و تو بی او عجب است
شمارهٔ ۱۵ — گنجینهٔ ما سینهٔ [افگار] بس است
شمارهٔ ۱۶ — در سینه ز عشق، داغ بسیار بس است
شمارهٔ ۱۷ — ایام بهار است نه می در جام است
شمارهٔ ۱۹ — معشوق، خدا جاذبه اش رهبر ماست
شمارهٔ ۲۱ — آن را که همیشه با خدا تعظیم است
شمارهٔ ۱۸ — خوش حالت آن مرد که خیرانجام است
شمارهٔ ۲۰ — ای ماهوشان، فقیر، درویش شماست
شمارهٔ ۱۴ — تا درد و غم عشق تو درمان گیر است
شمارهٔ ۲۶ — نی در دل من غمی از آن و این است
شمارهٔ ۲۵ — من بندهٔ عشق، عشق مولای من است
شمارهٔ ۲۸ — آن رشته که کیش کفر و ایمان شده است
شمارهٔ ۲۹ — زنهار مگو که واحد و رام یکی است
شمارهٔ ۲۷ — فقر فقرا نه جامهٔ رنگین است
شمارهٔ ۲۳ — دیدار خدا لقای درویشان است
شمارهٔ ۲۲ — بیرون ز دو کون، جای درویشان است
شمارهٔ ۲۴ — هستی مال تو و نیستی مال من است
شمارهٔ ۳۵ — چندین نقشی که زیر این چرخ دوروست
شمارهٔ ۳۶ — با هر که دل رمیدهٔ ما پیوست
شمارهٔ ۳۷ — چون در نظر تو یار و اغیاری هست
شمارهٔ ۳۱ — در مذهب ما که کفر و اسلام یکی است
شمارهٔ ۳۲ — کس را خبری کجا از آن جاست که اوست
شمارهٔ ۳۰ — انعام ز حق به خاصه و عام یکی است
شمارهٔ ۳۴ — زاهد نخورد باده که بدنامی اوست
شمارهٔ ۳۳ — پیدا و نهان و آشکارا همه اوست
شمارهٔ ۴۰ — نوری ز حقیقت به تو همسیر تو نیست
شمارهٔ ۴۱ — بی ذکر تو هیچ زنده ای نیست که نیست
شمارهٔ ۴۲ — بی یاد خدا ذی نفسی نیست که نیست
شمارهٔ ۴۴ — دردی طلب از خدا دوا چیزی نیست
شمارهٔ ۴۵ — بگذر ز سوا که ماسوا چیزی نیست
شمارهٔ ۳۸ — تا پیش خدایت سفری حاجت نیست
شمارهٔ ۴۳ — در دیده ات از نور حقیقت اثری نیست
شمارهٔ ۳۹ — آن کس که حیا ندارد او انسان نیست
شمارهٔ ۴۶ — جامی است جهان به دست یک ساقی نیست
شمارهٔ ۴۸ — خود آمده زنده مرده می باید رفت
شمارهٔ ۴۹ — بر دایرهٔ جهان چو پرگار مپیچ
شمارهٔ ۴۷ — صد حیف که عمرم به خسارت بگذشت
شمارهٔ ۵۰ — هر چد که یار، یار دیگر دارد
شمارهٔ ۵۱ — خوش آن که مقام بر در دل ها کرد
شمارهٔ ۵۳ — هر صبح ز گریه رخ ترم باید کرد
شمارهٔ ۵۲ — گویند به طالب که سفر باید کرد
شمارهٔ ۵۴ — از مروحه ای که شاه، احسانم کرد
شمارهٔ ۵۵ — بی ناز تو من نیاز نتوانم کرد
شمارهٔ ۵۶ — باید که تو را نظر به خاصان باشد
شمارهٔ ۵۷ — فانیست جهان در او بقا کی باشد؟
شمارهٔ ۵۸ — یک محرم راز در جهان یافت نشد
شمارهٔ ۶۰ — فردا که ز مشکلات حل می طلبند
شمارهٔ ۵۹ — کشت عملم هیچ نمودار نشد
شمارهٔ ۶۱ — ای مست شراب، ما و من بازی چند؟
شمارهٔ ۶۳ — روزی که مرا ز دیر بیرون کردند
شمارهٔ ۶۴ — در دار جهان که خاص و عامی چندند
شمارهٔ ۶۵ — قومی با خویش اعتباری دارند
شمارهٔ ۶۶ — گیرم که جهان را به کمندی گیرند
شمارهٔ ۶۷ — گر مست شوم [سر] تو هشیار کند
شمارهٔ ۶۸ — آنان که به علم خویش مغرورانند
شمارهٔ ۶۹ — ای آن که تو را شاه و گدا یکسانند
شمارهٔ ۶۲ — تا خلق به خیر نام خیرم بردند
شمارهٔ ۷۵ — خود را تو مبین که بی خدا نتوان بود
شمارهٔ ۷۲ — آنان که یکی هزار افسانه کنند
شمارهٔ ۷۴ — ای از خوف تو آسمان جامه کبود
شمارهٔ ۷۶ — بی رنگ به رنگ چون تجلی بنمود
شمارهٔ ۷۷ — تا پای تو سر، سر تو تا پا نشود
شمارهٔ ۷۱ — آن قوم که روز و شب تو را جویانند
شمارهٔ ۷۰ — آنان که ندانند تو را می خوانند
شمارهٔ ۷۳ — درویش که با قناعت و صبر بود
شمارهٔ ۸۱ — از ذکر زبان، انس به جانان نشود
شمارهٔ ۸۰ — کوه غم یار کندن آسان نشود
شمارهٔ ۸۲ — از مطلب من درد طلب من زاید
شمارهٔ ۸۵ — خواهی که رسی به دوست جولان بگذار
شمارهٔ ۸۳ — اشعار سعیدا به نظامی نرسید
شمارهٔ ۸۴ — ای هرزه درا ناله و افغان بگذار
شمارهٔ ۷۹ — تا از میلی دلت گریزان نشود
شمارهٔ ۷۸ — تا جسم مکدرت همه جان نشود
شمارهٔ ۸۸ — بسیار به بر و بحر کردیم سفر
شمارهٔ ۸۹ — تا زهر غمت بود نخوردیم شکر
شمارهٔ ۹۲ — گویند خدا ز روزه راضی است و بس
شمارهٔ ۹۱ — گویند که حق یار نمازی است و بس
شمارهٔ ۹۰ — بی تو نفسی خوش نکشیدم هرگز
شمارهٔ ۸۶ — ای آن که تویی ز عقل ها بالاتر
شمارهٔ ۸۷ — خواهی که رسی به دوست، از جان بگذر
شمارهٔ ۹۳ — از خوان غمش حواله ای دارم بس
شمارهٔ ۹۹ — دیروز درآمدم به کاشانهٔ دل
شمارهٔ ۱۰۰ — تا کرد قبای ناز را بر تن گل
شمارهٔ ۹۴ — لعنت بر نفس ما و بر کردارش
شمارهٔ ۹۵ — آنان که به دعوا شده سادات مثال
شمارهٔ ۹۷ — تا صبح نشستم من و جان بر در دل
شمارهٔ ۱۰۱ — تا بنده شدم، چو مهر تابنده شدم
شمارهٔ ۹۶ — گویند کسانی که جهان است خیال
شمارهٔ ۹۸ — چون کرد ظهور، نور تابندهٔ دل
شمارهٔ ۱۰۹ — شوخی که بری ز عالمش می بینم
شمارهٔ ۱۰۷ — گر بادهٔ تو رسد به من مل چه کنم
شمارهٔ ۱۰۴ — یک سو شادی است در جهان یک سو غم
شمارهٔ ۱۰۶ — من گرچه ز عشق، گفتگو نتوانم
شمارهٔ ۱۰۸ — هر ذره مدان ز خود کمش می بینم
شمارهٔ ۱۰۳ — گر دل گویم تو را ز جان می ترسم
شمارهٔ ۱۰۵ — من خانهٔ آن ماه جبین می دانم
شمارهٔ ۱۰۲ — تنها نه به هجر آشنا گردیدم
شمارهٔ ۱۱۵ — ما منتهییم و مبتدا هم ماییم
شمارهٔ ۱۱۱ — دنیا که وفایش و بقایش معلوم
شمارهٔ ۱۱۷ — آدم یک آدم است و یک صورت و جان
شمارهٔ ۱۱۰ — چشمی که از او دو عالمش می بینم
شمارهٔ ۱۱۶ — بیرون و درون برو بیا هم ماییم
شمارهٔ ۱۱۳ — تا مشعل دید عیب خامش کردیم
شمارهٔ ۱۱۲ — ما دلق ریای خویشتن سوخته ایم
شمارهٔ ۱۱۴ — جز ناله کسی همنفس خویش ندیدیم
شمارهٔ ۱۱۸ — ای بسته میان تو کمر بر دل و جان
شمارهٔ ۱۲۵ — بحری پنهان چو کرد جوش و طغیان
شمارهٔ ۱۱۹ — عالم جسم و محمدش آمده جان
شمارهٔ ۱۲۰ — ای از تو جهانیان به دادند و فغان
شمارهٔ ۱۲۳ — رفتی به سفر از پی تسخیر جهان
شمارهٔ ۱۲۱ — یاری دارم که روش دیدن نتوان
شمارهٔ ۱۲۴ — وهمی به خیال کرده جا نام جهان
شمارهٔ ۱۲۲ — عرفان به خدا هیچ ندارند جهان
شمارهٔ ۱۲۷ — زینهار که کارها به خود آسان کن
شمارهٔ ۱۳۰ — ای شیخ کرامت منما رهبر شو
شمارهٔ ۱۳۱ — چون موم بر آتشی رسی آب مشو
شمارهٔ ۱۲۹ — گاهی نزدیک و گاه دورم از تو
شمارهٔ ۱۲۸ — بی یار شدم یک نفسم یاری کن
شمارهٔ ۱۳۲ — ای نفس و هوا برده دلت را، جان کو؟
شمارهٔ ۱۳۳ — با نفس دغل تو بدگمان باشی به
شمارهٔ ۱۲۶ — تا کی به لباس عاریت بند شدن
شمارهٔ ۱۳۶ — ای باده فروش بادهٔ صاف بده
شمارهٔ ۱۳۷ — ساقی آورد ساغری بگزیده
شمارهٔ ۱۳۸ — در راه وفا ندیده ام قافله ای
شمارهٔ ۱۳۹ — ای دل نفسی صاحب عرفان نشدی
شمارهٔ ۱۴۰ — یاری دارم که رشک حور است و پری
شمارهٔ ۱۴۱ — ای عهدشکن قیمت ما را چه شناسی
شمارهٔ ۱۳۵ — این عالم ما که بی نظیر افتاده
شمارهٔ ۱۳۴ — دل رفت ز خود هنوز جان نارفته
شمارهٔ ۱۴۲ — آن بدگهری که بد بود با نیکی
شمارهٔ ۱۴۳ — او معنی معنی است که را آن معنی
شمارهٔ ۱۴۴ — تا کش و فش و عمامه را ته نکنی
شمارهٔ ۱۴۶ — دارم دم سرد، چشم خون پالایی
شمارهٔ ۱۴۵ — با آیینه دمی شدم روی به روی