شمارهٔ ۱۱۷ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند که دل‌های بسیاری را با چهره‌اش می‌رباید. او از شعلهٔ عشق و دل‌سوزی‌اش می‌گوید و این‌که معشوق به او مانند شهد و شکر است. همچنین، به وفاداری و انتخاب معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران برای محبوب خود از چیزهای تلخ استفاده می‌کنند، اما او عشقش را به چیزهای شیرین تشبیه می‌کند. در نهایت، شاعر به حیرت خرد اشاره دارد که نمی‌تواند کمال معشوق را درک کند و می‌گوید که زیبایی معشوق حتی از خورشید نیز بیشتر است.