شمارهٔ ۱۵۹ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. او بیان می‌کند که عشق او به دل کسی نمی‌رسد و دیوانگی عاشق به عقل و خرد نمی‌رسد. تصویرسازی‌های زیبایی از گیسوان محبوب و اشک‌های خود دارد و احساس می‌کند که همواره در دل دریا غرق است و به ساحل نخواهد رسید. عشق را به کوه و صبر را به کاه تشبیه می‌کند و بیان می‌کند که هیچگاه به منزل دلخواه نمی‌رسد. او از خطر عشق می‌گوید که او را به باغی بی‌حاصل رسانده است و تأثیرات منفی عشق را بر حال و روز خود توصیف می‌کند. در نهایت، او از حسرت خود پرده برمی‌دارد و هشدار می‌دهد که غفلت در عشق ممکن است عواقب بدی به بار آورد.