شمارهٔ ۳۷۷ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر درباره عاشقانه‌ای عمیق و دردناک صحبت می‌کند. او از عشقش به معشوقه‌ای پرده‌دار می‌گوید که نمی‌خواهد دلش را بشکند. شب‌ها به خاطر حسرت او آه می‌کشد و اشکش می‌ریزد. تنها چیزهایی که می‌بیند چشمان خود و جمال محبوبش است. او اعلام می‌کند که حاضر است جان و سرش را در پای معشوق بگذارد و امیدوار است که بختش در این راه او را هدایت کند. دلش از لب معشوقش به شدت آسیب می‌بیند و او هم افسوس می‌خورد که این عشق تنها به خون جگر منتهی می‌شود. شاعر زلف معشوق را به مشک تشبیه می‌کند و از او می‌خواهد که جلوه‌گری نکند، زیرا دلش را از دست می‌دهد. در نهایت، او این نکته را بیان می‌کند که دل صفا و آسایشش را از دست می‌دهد و از معشوق می‌خواهد که از این حیله‌گری‌ها دست بردارد.