شمارهٔ ۴۰۳ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت شخصی مورد نظرش اشاره می‌کند و از تندخویی و بی‌شرمی او انتقاد می‌کند. او به چشم‌های فریبنده و تأثیرگذار آن شخص اشاره دارد که باعث جلب توجه و ایجاد فتنه می‌شود. شاعر به خود می‌گوید که باید به پیروی از او گوش دهد و به او تسلیم شود، ولی از بی‌شرمی او حیرت‌زده است. او در ادامه به زنجیر محبت و پیوند اشاره می‌کند که اگر وجود می‌داشت، اوضاع بهتر بود. شاعر همچنین به مقایسه قد و قامت آن شخص با سرو می‌پردازد و در نهایت از دوری معشوقش و اشک‌هایی که به خاطر او می‌ریزد، ناامید است. او حس زیبایی آن شخص را فراتر از کلام می‌داند و به ناتمام بودن بیانش اعتراف می‌کند.