شمارهٔ ۳۸ صفایی جندقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از لحظه‌ای سخن می‌گوید که رقیبش نایستاده و او به آرامی و بدون ترس از رقبای دیگر در سایه درختی نشسته است. او با اشاره به شاخ امید خود، نسبت به سختی‌ها و چالش‌ها هشدار می‌دهد و نگران است که از این باغ سرسبز و زیبا بدون لذت و بهره‌برداری خارج شود.