۱- آیات ۱ تا ۶ صفی علیشاه

بسم االله الرحمن الرحیم

طس تِلْکَ آیٰاتُ اَلْقُرْآنِ وَ کِتٰابٍ مُبِینٍ (۱) هُدیً وَ بُشْریٰ لِلْمُؤْمِنِینَ (۲) اَلَّذِینَ یُقِیمُونَ اَلصَّلاٰةَ وَ یُؤْتُونَ اَلزَّکٰاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ یُوقِنُونَ (۳) إِنَّ اَلَّذِینَ لاٰ یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ زَیَّنّٰا لَهُمْ أَعْمٰالَهُمْ فَهُمْ یَعْمَهُونَ (۴) أُوْلٰئِکَ اَلَّذِینَ لَهُمْ سُوءُ اَلْعَذٰابِ وَ هُمْ فِی اَلْآخِرَةِ هُمُ اَلْأَخْسَرُونَ (۵) وَ إِنَّکَ لَتُلَقَّی اَلْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَکِیمٍ عَلِیمٍ (۶)

بنام خدای بخشندۀ مهربان

طس ، این آیتهای قرآن و کتاب واضح (۱) هدایت است و بشارت برای مؤمنان (۲) آنانی که بر پای می‌دارند نماز را و می‌دهند زکاة را و ایشان بآخرت ایشان یقین می‌دارند (۳) بدرستی که آنان که ایمان نمی‌آرند بآخرت آراستیم برای ایشان کارهاشان پس ایشان حیران می‌باشند (۴) آنها آنانند که مر ایشان‌راست بدی عذاب و ایشان در آخرت ایشانند زیانکاران (۵) و بدرستی که تو هر آینه فرا داده می‌شوی قرآن را از نزد درست کردار دانا (۶)

طس یعنی که ذات ذوالجلال

طاهر است و سالم از نقص و زوال

مر طهارت اصل هر وصف نکوست

نقص و عیب اعنی به کل ، مسلوب از اوست

مر سلامت یعنی آن چیزی که نیست

درخور ذاتش به کل زو منتفی است

این بود آیات قرآن مبین

هم کتاب مستنیر مستبین

هادی است و مژده ده بر مؤمنان

آن کسان باشند گر خواهی نشان

در کمال خود یُقِیمُونَ الصلَوة

ساعی اندر وصف یُؤْتُونَ الزَّکَوة

هستشان بر آخرت از جان یقین

وآن کسی کو نگرود بر یوم دین

داده ایم از بهرشان زینت به راست

آن عمل هاشان که حیرت را سزاست

آن گُره باشند در سوء العذاب

وز زیانکاران به هنگام حساب

ای محمّد(ص) تو ز جبریل امین

میکنی قر آن تلقی بالیقین

کو ز نزدیک حکیمی بس علیم

بر تو القاء میکند آن ای سلیم