نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

۱۹- آیات ۷۱ تا ۷۳ صفی علیشاه

صفی علیشاه / ۲۸- سوره القصص / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

قُلْ أَ رَأَیْتُمْ إِنْ جَعَلَ اَللّٰهُ عَلَیْکُمُ اَللَّیْلَ سَرْمَداً إِلیٰ یَوْمِ اَلْقِیٰامَةِ مَنْ إِلٰهٌ غَیْرُ اَللّٰهِ یَأْتِیکُمْ بِضِیٰاءٍ أَ فَلاٰ تَسْمَعُونَ (۷۱) قُلْ أَ رَأَیْتُمْ إِنْ جَعَلَ اَللّٰهُ عَلَیْکُمُ اَلنَّهٰارَ سَرْمَداً إِلیٰ یَوْمِ اَلْقِیٰامَةِ مَنْ إِلٰهٌ غَیْرُ اَللّٰهِ یَأْتِیکُمْ بِلَیْلٍ تَسْکُنُونَ فِیهِ أَ فَلاٰ تُبْصِرُونَ (۷۲) وَ مِنْ رَحْمَتِهِ جَعَلَ لَکُمُ اَللَّیْلَ وَ اَلنَّهٰارَ لِتَسْکُنُوا فِیهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ (۷۳)

بگو خبر دهید که اگر گرداند خدا بر شما شب را پاینده تا روز قیامت کیست الهی جز خدا که بیاورد شما را روشنایی آیا پس نمی‌شنوید (۷۱) بگو خبر دهید که اگر گرداند خدا بر شما روز را پاینده تا روز قیامت کیست خدایی جز خدا که بیاورد بشما شبی که آرام گیرید در آن آیا پس نمی‌بینید (۷۲) و از رحمت خود گردانید برای شما شب و روز را تا بیارامید در آن و تا بجوئید از فضلش و باشد که شما شکر کنید (۷۳)

ای محمّد (ص) باز گو بر منکران

می ببینید این شما آیا عیان

بر شما گرد اند ار شب را خدای

سرمد اعنی مستدام اندر نمای

تا به روز رستخیز این آفتاب

بر نیاید ماند اندر احتجاب

جز خدا کبود خدایی تا که او

روشنی آرد شما را پیش رو

تا به تحصیل معاش آیید چند

نشنوید آیا شما پس وعظ و پند

گو بر ایشان بنگرید آیا شما

بر شما دائم کند روز ار خدا

تا قیامت کو خدایی غیر او

تا که آرد بر شما شب را به رو

تا در آن یابید آرام و سکون

پس نمی بینید آیا این شئون

باشد از بخشایش او که قرار

بر شما داد این چنین لیل و نهار

تا به شب آرام گیرید از تعب

روز هم گردید تا روزی طلب

آنچه از فضلش مقرّر شد به ناس

تا کنید از نعمتش شاید سپاس

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این آیات، خداوند به پیامبر محمد (ص) دستور می‌دهد که از منکران بپرسد: اگر خدا شب را تا روز قیامت برایتان پایدار کند، آیا کسی جز خدا می‌تواند نور و روشنی به شما بدهد؟ آیا نمی‌شنوید؟ سپس سؤال مشابهی درباره روز مطرح می‌شود: اگر خدا روز را تا قیامت پایدار کند، آیا غیر از خدا کسی می‌تواند شب را برای آرامش شما بیاورد؟ آیا نمی‌بینید؟ آیات تأکید می‌کند که خداوند به رحمتش برای بندگانش شب و روز را مقرر کرده تا در آنها آرامش یابند و از فضل او بهره‌مند شوند و بدین‌سان شکرگزاری کنند.