نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۱۳ صغیر اصفهانی

صغیر اصفهانی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

سر عشقت بدل خسته نهان خواهم کرد

ور زند دم بکسی قطع زبان خواهم کرد

دل و دین تاب و توان صبر و شکیبا تن و جان

همه ایثار تو ایجان جهان خواهم کرد

تا بماند به جهان نام و نشانی از من

خویش در راه تو بی نام و نشان خواهم کرد

تا که بر دامن نازت نه نشیند گردی

سیلها در رهت از اشگ روان خواهم کرد

طاق ابروی توام در ازل‌ام د بنظر

تا ابد سجده بر آن قبلهٔ جان خواهم کرد

هر چه غیر از تو بود جمله ز کف خواهم داد

هر چه فرمان تو باشد همه آن خواهم کرد

نه همین در ره عشقت ز جهان میگذرم

بلکه قطع نظر از کون و مکان خواهم کرد

در قیامت بتو مشغولم و در روی تو مات

اعتنا کی بجحیم و بجنان خواهم کرد

تا گل روی تو دارم بنظر همچو صغیر

بلبل آسا همه دم شور و فغان خواهم کرد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق عمیق و فداکاری شاعر به معشوقش است. او بیان می‌کند که برای عشقش از همه چیز می‌گذرد و حتی در درگاه معشوق سجده می‌کند. شاعر از اشک‌هایش برای پاک کردن گرد و غبار از دامن محبوب سخن می‌گوید و نشان‌دهنده‌ی این است که تمام وجودش را برای عشق معشوقش فدای می‌کند. او همچنین بر این باور است که در قیامت تنها مشغول به یاد محبوب خواهد بود و از دیگر موارد مانند جهنم و بهشت چشم‌پوشی می‌کند. عشق او آنچنان عمیق و شدید است که از هر چیزی جز معشوق می‌گذرد و حتی برایش اهمیت کمتری نسبت به دنیا و مکان دارد.