غزلیات — دیوان اشعار صغیر اصفهانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار صغیر اصفهانی
Author: صغیر اصفهانی

صغیر اصفهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۵ — زاهدا کمتر نصیحت کن من دیوانه را
شمارهٔ ۲ — ز ممکنات توان دید طلعت او را
شمارهٔ ۳ — چه مایه میدهد اردی‌بهشت بستان را
شمارهٔ ۷ — هر گه بیفشانی به رخ زلف سیاه خویش را
شمارهٔ ۴ — زین سرونشان یافتم آن سرونشان را
شمارهٔ ۶ — چو من آراستم ز آیینه دل جلوه‌گاهش را
شمارهٔ ۱ — ای ازلی ذات از عیوب مبرا
شمارهٔ ۹ — از آن ندیده کسی آفتاب روی تو را
شمارهٔ ۱۱ — شبی فرهاد اگر بیند به خواب آن لعل نوشین را
شمارهٔ ۱۵ — شد به زلف یار هر که مبتلا
شمارهٔ ۱۰ — به چنگ آرم شبی گر طره جانانهٔ خود را
شمارهٔ ۱۴ — در روی این زمین که تویی صد هزارها
شمارهٔ ۱۳ — جانا ز که آموختی این عشوه گری را
شمارهٔ ۱۲ — تا بود زلف تو اسباب پریشانی ما
شمارهٔ ۸ — ناصح از بیماری عشق از چه بیم آری مرا
شمارهٔ ۱۸ — جانا ز روی خویش بر افکن نقاب را
شمارهٔ ۱۹ — عشق تو با خاک ره ساخته یکسان مرا
شمارهٔ ۲۰ — شکرلله که شده جای تو اندر دل ما
شمارهٔ ۲۱ — اگر به جرم محبت کنند پوست مرا
شمارهٔ ۲۳ — داده ام جا به سر هوای تو را
شمارهٔ ۱۶ — گر نبینم روزی آن مهر جهان افروز را
شمارهٔ ۲۲ — ویرانهٔ آن گنج نهان است دل ما
شمارهٔ ۱۷ — موشکافی به جهان گرچه بود پیشهٔ ما
شمارهٔ ۲۴ — چند به چهره افکنی زلف سیاه خویش را
شمارهٔ ۲۹ — گردون همیشه پست کند ارجمند را
شمارهٔ ۲۵ — خدای ساخته گنجینه گهر ما را
شمارهٔ ۲۸ — من از دل رخ نتابم زانکه یارم رخ نمود اینجا
شمارهٔ ۳۱ — بگشود تا به خنده لب نوشخند را
شمارهٔ ۳۰ — چو در کویت وطن دارم نجویم باغ رضوان را
شمارهٔ ۲۷ — جز می کشیدن حاصلی کو گردش ایام را
شمارهٔ ۲۶ — در روزگار چون گذرد روزگار ما
شمارهٔ ۳۲ — مکن باور به یک منوال دور زندگانی را
شمارهٔ ۳۴ — فرقی نمانده در عمل خوب و زشت ما
شمارهٔ ۳۵ — رفت اختیار ما به نگاهی ز دست ما
شمارهٔ ۳۳ — دور کن یکدم ز خود جهل هوی اندیش را
شمارهٔ ۳۶ — پایهٔ آمال محکم در جهان کردن چرا
شمارهٔ ۳۸ — ای قوی پنجه که بازوی تواناست ترا
شمارهٔ ۳۹ — ای نام عاشق‌سوز تو ورد زبان‌ها
شمارهٔ ۳۷ — اگر مشاهده خواهی جمال یزدان را
شمارهٔ ۴۲ — ساقیا بی تکلف آر شراب
شمارهٔ ۴۶ — آنکه مانند تواش یار دل آزاری هست
شمارهٔ ۴۷ — جمله خوبی های عالم در محبت مضمر است
شمارهٔ ۴۵ — دل بدست آر دلا کعبهٔ مقصود دل است
شمارهٔ ۴۰ — ای بی نیاز ذات تو از هر نیاز ما
شمارهٔ ۴۱ — گر از حبیب طلب میکنی سوای حبیب
شمارهٔ ۴۳ — بیا ساقی از یکدو جام شراب
شمارهٔ ۴۴ — بتی کو عزم دوری داشت با من با منست امشب
شمارهٔ ۵۰ — زنده نبود آنکه او را معرفت در کار نیست
شمارهٔ ۵۲ — آدمی را ز شرف تاج کرامت بسر است
شمارهٔ ۴۸ — ای بشر چیست بغیر از تو که ان آن تو نیست
شمارهٔ ۵۵ — نقش خار و گل بجز از خامهٔ تقدیر نیست
شمارهٔ ۴۹ — ای ناله برمیا که تو را دادخواه نیست
شمارهٔ ۵۱ — گرچه در پیش نظر قطره قرین بایم نیست
شمارهٔ ۵۳ — کی توان گفتن که او با ما سر و کاری نداشت
شمارهٔ ۵۴ — بغیر عشق توام ای صنم گناهی نیست
شمارهٔ ۶۱ — نتوان به مثل گفتن خورشید درخشانت
شمارهٔ ۶۰ — جانا نظیر روی تو ماه منیر نیست
شمارهٔ ۵۶ — آنچه میدانیش دنیا خورد و خوابی بیش نیست
شمارهٔ ۵۷ — جز مقام نیستی چون مأمنی در کار نیست
شمارهٔ ۶۲ — غیر از تو میان تو و او فاصله ای نیست
شمارهٔ ۵۸ — تا قبلهٔ من ابروی آن لعبت ترساست
شمارهٔ ۵۹ — شرح حال من و زلف تو که در گلشن گفت
شمارهٔ ۶۳ — در جهان امری که بیرونست از تقدیر چیست
شمارهٔ ۶۶ — نه خط بروی تو کین میر کشور زنگ است
شمارهٔ ۶۷ — غم چندی بدل زار بغم مدغم ماست
شمارهٔ ۶۹ — گفتم کمند عشق تو در گردن منست
شمارهٔ ۶۴ — ز بسکه دیر شد ای دوست انتهای فراقت
شمارهٔ ۷۰ — هی زلف و خال جلوه دهی این بهانه چیست
شمارهٔ ۷۱ — اکنون که بهار آمد و ایام بکام است
شمارهٔ ۶۵ — هر که داند نقطهٔ خال ترا تفسیر چیست
شمارهٔ ۶۸ — خوش میگذرد آنکه مرا روح و روانست
شمارهٔ ۷۲ — تا شدم از گردش چشم تو مست
شمارهٔ ۷۳ — ای به فدای تو من و هر چه هست
شمارهٔ ۷۵ — دلبران را همه سخت است دل و پیمان سست
شمارهٔ ۷۴ — چون خصر ره بچشمهٔ حیوانم آرزوست
شمارهٔ ۷۶ — لب تو ریخت چنان آبروی آب حیات
شمارهٔ ۷۷ — بگو بدشمن خفاش خوی مکر اندیش
شمارهٔ ۷۹ — ای نام عاشق‌سوز تو ورد زبان‌ها
شمارهٔ ۷۸ — ای قوی پنجه که بازوی تواناست ترا
شمارهٔ ۸۳ — بیا ساقی از یکدو جام شراب
شمارهٔ ۸۲ — ساقیا بی تکلف آر شراب
شمارهٔ ۸۵ — دل بدست آر دلا کعبهٔ مقصود دل است
شمارهٔ ۸۰ — ای بی نیاز ذات تو از هر نیاز ما
شمارهٔ ۸۴ — بتی کو عزم دوری داشت با من با منست امشب
شمارهٔ ۸۶ — آنکه مانند تواش یار دل آزاری هست
شمارهٔ ۸۷ — جمله خوبی های عالم در محبت مضمر است
شمارهٔ ۸۱ — گر از حبیب طلب میکنی سوای حبیب
شمارهٔ ۹۰ — زنده نبود آنکه او را معرفت در کار نیست
شمارهٔ ۹۱ — گرچه در پیش نظر قطره قرین بایم نیست
شمارهٔ ۹۲ — آدمی را ز شرف تاج کرامت بسر است
شمارهٔ ۹۳ — کی توان گفتن که او با ما سر و کاری نداشت
شمارهٔ ۹۴ — بغیر عشق توام ای صنم گناهی نیست
شمارهٔ ۸۸ — ای بشر چیست بغیر از تو که ان آن تو نیست
شمارهٔ ۸۹ — ای ناله برمیا که تو را دادخواه نیست
شمارهٔ ۹۵ — نقش خار و گل بجز از خامهٔ تقدیر نیست
شمارهٔ ۹۸ — تا قبلهٔ من ابروی آن لعبت ترساست
شمارهٔ ۹۹ — شرح حال من و زلف تو که در گلشن گفت
شمارهٔ ۱۰۰ — جانا نظیر روی تو ماه منیر نیست
شمارهٔ ۹۶ — آنچه میدانیش دنیا خورد و خوابی بیش نیست
شمارهٔ ۱۰۲ — غیر از تو میان تو و او فاصله ای نیست
شمارهٔ ۹۷ — جز مقام نیستی چون مأمنی در کار نیست
شمارهٔ ۱۰۳ — در جهان امری که بیرونست از تقدیر چیست
شمارهٔ ۱۰۱ — نتوان به مثل گفتن خورشید درخشانت
شمارهٔ ۱۰۷ — نه خط بروی تو کمین میر کشور زنگ است
شمارهٔ ۱۰۶ — هر که داند نقطهٔ خال ترا تفسیر چیست
شمارهٔ ۱۰۴ — ز بسکه دیر شد ای دوست انتهای فراقت
شمارهٔ ۱۰۵ — خواهم ای شوخ ببوسم همهٔ اعضایت
شمارهٔ ۱۰۸ — غم چندی بدل زار بغم مدغم ماست
شمارهٔ ۱۱۱ — هی زلف و خال جلوه دهی این بهانه چیست
شمارهٔ ۱۰۹ — خوش میگذرد آنکه مرا روح روانست
شمارهٔ ۱۱۰ — گفتم کمند عشق تو در گردن منست
شمارهٔ ۱۱۳ — تا شدم از گردش چشم تو مست
شمارهٔ ۱۱۶ — دلبرا نرا همه سخت است دل و پیمان سست
شمارهٔ ۱۱۹ — تا تار طرهٔ توام ای جان بچنگ نیست
شمارهٔ ۱۱۷ — لب تو ریخت چنان آبروی آب حیات
شمارهٔ ۱۱۸ — روزگاریست که چون حلقه مقیمم بدرت
شمارهٔ ۱۱۴ — ای به فدای تو من و هر چه هست
شمارهٔ ۱۱۲ — اکنون که بهار آمد و ایام به کام است
شمارهٔ ۱۱۵ — چون خصر ره بچشمهٔ حیوانم آرزوست
شمارهٔ ۱۲۲ — شیرم ولی اسیر به دام غزال دوست
شمارهٔ ۱۲۱ — ما را بجز از روی تو منظور نظر نیست
شمارهٔ ۱۲۴ — قضا چو جاری و ساری بنا رضا و رضاست
شمارهٔ ۱۲۷ — از غم زلفت ندانم دوش بر من چون گذشت
شمارهٔ ۱۲۳ — ایخوش آنعارف سالک که ز راه آگاهست
شمارهٔ ۱۲۶ — دور هجران را مگر اتمام نیست
شمارهٔ ۱۲۰ — با آنکه دل معاینه ناظر بروی تست
شمارهٔ ۱۲۵ — هر آنچه فتنه در این عالم و هر آنچه بلاست
شمارهٔ ۱۲۸ — خدای آنچه بزلف نگار چین انداخت
شمارهٔ ۱۳۱ — هر که بدید از تو این فراخته قامت
شمارهٔ ۱۳۰ — گفتن یک یاعلی به صدق و ارادت
شمارهٔ ۱۳۳ — هر گوشه فتنه ایست ز چشمان مست تست
شمارهٔ ۱۳۵ — تنها براه دوست نباید ز جان گذشت
شمارهٔ ۱۲۹ — دل مرا ز کمندت سر رهائی نیست
شمارهٔ ۱۳۲ — ببزم قرب چو دیدم میانهٔ من و دوست
شمارهٔ ۱۳۴ — دلبرم شانه بگیسوی شبه گون زده است
شمارهٔ ۱۴۳ — با ما مگو که دیر کجا و حرم کجاست
شمارهٔ ۱۳۶ — بیا ای عید مشتاقان که از هجر دو ابرویت
شمارهٔ ۱۳۷ — دیگرم پروای خویش اندیشهٔ بیگانه نیست
شمارهٔ ۱۴۱ — دانم که ره کعبه و بتخانه کدامست
شمارهٔ ۱۴۲ — ای جسم تو بگرفته ز جان باج لطافت
شمارهٔ ۱۳۹ — جز معرفت از بهر بشر خاصیتی نیست
شمارهٔ ۱۳۸ — مدام غیر غمم کس انیس و همدم نیست
شمارهٔ ۱۴۰ — حجه قائم که جبریل‌امین دربان اوست
شمارهٔ ۱۴۵ — آنکه بهر جا عیان طلعت نیکوی اوست
شمارهٔ ۱۴۷ — تنها ستمت بهر من ای ماه جبین است
شمارهٔ ۱۵۰ — نی همین از خود براه یار میباید گذشت
شمارهٔ ۱۴۶ — جستم سراغ دل ز صبا زان خبر نداشت
شمارهٔ ۱۴۸ — دل ز راه دیده از نور جمالش روشن است
شمارهٔ ۱۴۹ — آنکس آگه ز پریشانی احوال من است
شمارهٔ ۱۵۱ — من و خاک سر آنکوی که دلدار آنجاست
شمارهٔ ۱۴۴ — از حرم بگذر که اینجا خرگه آن شاه نیست
شمارهٔ ۱۵۲ — خرم کسی که کام ز بخت جوان گرفت
شمارهٔ ۱۵۳ — من آنچه هست بعشق تو داده‌ام از دست
شمارهٔ ۱۵۵ — بطرف باغ هر آن سرو کز زمین برخاست
شمارهٔ ۱۵۸ — ایهاالناس این جهان را نیم جو مقدار نیست
شمارهٔ ۱۵۹ — اگر که خانهٔ خمار دایمم وطن است
شمارهٔ ۱۵۴ — کارت ای یار بمن غیر ستمکاری نیست
شمارهٔ ۱۵۶ — دلم ز دست تو خون گشت و حجت هم این است
شمارهٔ ۱۵۷ — تا نگوئی بجهان دوست مرا بسیار است
شمارهٔ ۱۶۲ — بگو به آنکه موفق بحسن تدبیر است
شمارهٔ ۱۶۱ — دل مسوزان که ز هر دل به خدا راهی هست
شمارهٔ ۱۶۴ — زمین گوئی به پیش پای عشق است
شمارهٔ ۱۶۳ — ای آنکه با وجود تو دیگر وجود نیست
شمارهٔ ۱۶۶ — علی است بهر بجا بودن جهان باعث
شمارهٔ ۱۶۵ — شاداب باغ دهر به آب محبت است
شمارهٔ ۱۶۰ — تشبیه جمال تو به خورشید روا نیست
شمارهٔ ۱۶۷ — ای حسن تو بگرفته ز خوبان جهان باج
شمارهٔ ۱۷۲ — صبحدم باد صبا مشک فشان می‌آید
شمارهٔ ۱۷۳ — گر از دل نیمه شب آهی برآید
شمارهٔ ۱۶۸ — ببزم دل چو برافروختم ز عشق سراج
شمارهٔ ۱۶۹ — با بت ساده نشستن که ثواتبست و مباح
شمارهٔ ۱۷۰ — تعالی الله از این بالا وزین رخ
شمارهٔ ۱۷۵ — جدا از طره اش حال دلم دانی چسان باشد
شمارهٔ ۱۷۴ — در دور ما چه جور بشر با بشر نکرد
شمارهٔ ۱۷۱ — منت دلم ز حلقهٔ موی تو میکشد
شمارهٔ ۱۷۷ — رندان عمل برای رضای خدا کنند
شمارهٔ ۱۷۹ — قربان آن زمان که زمان و مکان نبود
شمارهٔ ۱۸۱ — غیر آن سر که سری با کف پایی دارد
شمارهٔ ۱۸۰ — نالهٔ من نی عجب گر جا به دل‌ها می‌کند
شمارهٔ ۱۸۲ — زان پیشتر که خاک وجودت سبو کنند
شمارهٔ ۱۸۳ — جهانیان دگر از جنک احتراز کنید
شمارهٔ ۱۷۸ — قلم شرافت اگر دارد از رقم دارد
شمارهٔ ۱۷۶ — مگذار اینکه راز دلت بر زبان رسد
شمارهٔ ۱۸۵ — به تغافل همه روزان و شبان می‌گذرد
شمارهٔ ۱۸۶ — دلدار ما به درد دل ما نمی رسد
شمارهٔ ۱۸۷ — آن که از دوست بجز دوست تقاضا دارد
شمارهٔ ۱۸۴ — نالیدن مهجوران سوز دگری دارد
شمارهٔ ۱۸۹ — هر چند دانمت مهر ای نازنین نباشد
شمارهٔ ۱۸۸ — هزار بار به خون جگر طهارت کرد
شمارهٔ ۱۹۰ — بر دل چو یاد لعل لب یار بگذرد
شمارهٔ ۱۹۱ — خواجه را گوی که از زیر زمین یاد کند
شمارهٔ ۱۹۲ — راستی مردم از آندم که بصلب پدرند
شمارهٔ ۱۹۶ — شده گم دلم که از هجر چو لاله داغ دارد
شمارهٔ ۱۹۷ — همره قافلهٔی روبرهی باید کرد
شمارهٔ ۱۹۵ — مست ساقی ز سر آب عنب می‌گذرد
شمارهٔ ۱۹۴ — یاد دو طره ات بدلم چون درون شود
شمارهٔ ۱۹۳ — کسیکه بهر خدا ترک خودستائی کرد
شمارهٔ ۱۹۸ — نه تنها خجلت از روی تو ماه آسمان دارد
شمارهٔ ۱۹۹ — مردم چشم تو نازیم که در پرده درند
شمارهٔ ۲۰۰ — هر که را بوئی از آن طرهٔ پرچین‌ آمد
شمارهٔ ۲۰۵ — هر آنکو سر بخاک درگه پیر مغان دارد
شمارهٔ ۲۰۲ — کس نیست تا نشان بمن از آن دهان دهد
شمارهٔ ۲۰۳ — آینه چون جلوه گاه روی جانان می‌شود
شمارهٔ ۲۰۱ — شوخی به همه خلخ و فرخار نباشد
شمارهٔ ۲۰۴ — ز جان خویش اگر عاشقان نظر گیرند
شمارهٔ ۲۰۶ — چون بت من شانه بر زلف چلیپائی کشد
شمارهٔ ۲۰۷ — هر که با او آشنا شد خود ز خود بیگانه کرد
شمارهٔ ۲۰۸ — دل سجده جز بر آن خم ابرو نمیکند
شمارهٔ ۲۰۹ — زلف از شانه بروی چو قمر میریزد
شمارهٔ ۲۱۰ — فلک خم گشت کز خود طرح چوگان تو اندازد
شمارهٔ ۲۱۲ — مدد ز چشم پر آبم سحاب می‌خواهد
شمارهٔ ۲۱۳ — سر عشقت بدل خسته نهان خواهم کرد
شمارهٔ ۲۱۱ — هر کس نه بعشق از سر اخلاص قدم زد
شمارهٔ ۲۱۴ — در ملک وجود آنچه که از خاک برآید
شمارهٔ ۲۱۵ — سهی قد تو به سرو کنار جو ماند
شمارهٔ ۲۲۱ — هر زمان زلف چو زنجیر توام یاد آید
شمارهٔ ۲۲۲ — ما را به یمن عشق روا از توکام شد
شمارهٔ ۲۱۷ — عاقبت دلا دیدی کار یار و من چون شد
شمارهٔ ۲۲۳ — یار بی پرده عبث پرده ز عارض نگشاید
شمارهٔ ۲۱۶ — چون بدل ناوک آن شوخ پری زاد‌ آمد
شمارهٔ ۲۱۹ — تا لبم بوسه چند از تو دلارام نگیرد
شمارهٔ ۲۱۸ — ایدل این شوخ پریوش که چنین میگذرد
شمارهٔ ۲۲۰ — برافکن پرده تا خورشید تابان از سما افتد
شمارهٔ ۲۲۷ — نه هر که تاخت بمیدان دلاوری داند
شمارهٔ ۲۳۰ — ترکان چشم او پی خونریزی منند
شمارهٔ ۲۲۸ — ساقی چه باده بود که بر من حواله کرد
شمارهٔ ۲۳۱ — دل آنچه داشت در بر دلبر نیاز کرد
شمارهٔ ۲۲۶ — چندانکه سیل دیده من بیشتر شود
شمارهٔ ۲۲۵ — دانی که دل بدلبر جانی چسان رسید
شمارهٔ ۲۲۴ — اگر از عشق به طور دلت اشراق آید
شمارهٔ ۲۲۹ — می بنوش اکنون که چون هنگام محشر میشود
شمارهٔ ۲۳۳ — دلم نظر سوی آن زلف پرشکن دارد
شمارهٔ ۲۳۲ — هر دل به ‌امیدی پی دلدار برآمد
شمارهٔ ۲۳۴ — بخدا رسد هر آن دل که پی هوا نباشد
شمارهٔ ۲۳۸ — تیر رستم چو خدنک مژه ات تیز نبود
شمارهٔ ۲۳۶ — بکوی میکده بس بیهشان مدهوشند
شمارهٔ ۲۳۵ — نگارا جانم از هجر تو نالان تا بکی باشد
شمارهٔ ۲۳۷ — بر آستانهٔ میخانه خاکسارانند
شمارهٔ ۲۳۹ — بندهٔ پادشهی باش که درویش بود
شمارهٔ ۲۴۲ — بعد مرگ ار بسرم آن بت طناز آید
شمارهٔ ۲۴۴ — جهان که هر دی و هر نوبهار گرید و خندد
شمارهٔ ۲۴۵ — دلم به طرهٔ پرچین یار افتد و خیزد
شمارهٔ ۲۴۶ — آنکه از دوری او دیدهٔ ما دریا بود
شمارهٔ ۲۴۰ — همه صحبت ز فراق وز وصالش دارند
شمارهٔ ۲۴۷ — غم عشقت نه همین قصد دل و جانم کرد
شمارهٔ ۲۴۱ — خدا را جمع نتوان با هوا کرد
شمارهٔ ۲۴۳ — بحشر عفو اله ار پناه خواهد بود
شمارهٔ ۲۴۸ — دل ز قید غمت ای دوست رها نتوان کرد
شمارهٔ ۲۵۳ — ساقی از رطل گران دوش سبکبارم کرد
شمارهٔ ۲۵۱ — هر صاحب نامی دمی آرام ندارد
شمارهٔ ۲۵۵ — اهل دل بر در دل حلقه چو رندانه زدند
شمارهٔ ۲۴۹ — شهان که مالک اورنگ و صاحب تاجند
شمارهٔ ۲۵۲ — دل نیست هر آندل که دلارام ندارد
شمارهٔ ۲۵۰ — ندهی کام مرا از لب خندان تا چند
شمارهٔ ۲۵۴ — کس از آن زلف و از آن خال نیارد دم زد
شمارهٔ ۲۶۱ — هر چه از اصلش جدا گردید باز آنجا رود
شمارهٔ ۲۵۶ — دیدی چگونه عزم سفر آن نگار کرد
شمارهٔ ۲۵۸ — گر نه برقع بر رخ آن مه جبین افتاده بود
شمارهٔ ۲۶۲ — بزلفش در کشاکش با صبا و شانه خواهم شد
شمارهٔ ۲۵۷ — شاه اورنگ نشین فکر جهانی دارد
شمارهٔ ۲۵۹ — زان فرقه بپرهیز که پرهیز ندارند
شمارهٔ ۲۶۰ — مرا که جرم ز اندازه بیشتر باشد
شمارهٔ ۲۶۳ — یاران ره عشق منزل ندارد
شمارهٔ ۲۶۴ — مراست نام علی بهر جسم و جان تعویذ
شمارهٔ ۲۶۵ — هر چه خواهم سخن از زلف تو سازم تحریر
شمارهٔ ۲۶۷ — روزی ار غم برود نیست مرا یار دگر
شمارهٔ ۲۶۶ — دوشین بگوش دلم‌ آمد ز مرغ سحر
شمارهٔ ۲۷۱ — دل برگرفته ایم از این خلق بوالهوس
شمارهٔ ۲۶۹ — رهد ز زلف تو دل در بر من آید باز
شمارهٔ ۲۶۸ — پیر گشتیم و دل از عشق جوانست هنوز
شمارهٔ ۲۷۰ — یار عاشق‌کش ما دوش به صد عشوه و ناز
شمارهٔ ۲۷۳ — خبر عشق ز هر دل بهوا بسته مپرس
شمارهٔ ۲۷۵ — من و ترا بسخن کرده او بهانهٔ خویش
شمارهٔ ۲۷۴ — از آب دیده تا ندهی شستشوی خویش
شمارهٔ ۲۷۸ — آنکه گشتیم و نجستیم در اطراف جهانش
شمارهٔ ۲۷۷ — دلم بیمار و یاد چشم بیماری پرستارش
شمارهٔ ۲۷۹ — کسی که سرمه نکرد از غبار رهگذرش
شمارهٔ ۲۷۶ — چو غنچه خون دلت گر غذاست خندان باش
شمارهٔ ۲۷۲ — قبله ی عشاق طاق ابروی یار است و بس
شمارهٔ ۲۸۵ — برفت عمر و نگشتم ز هجر یار خلاص
شمارهٔ ۲۸۴ — دوستان با که دهم شرح پریشانی خویش
شمارهٔ ۲۸۰ — در گردنش آویخته گیسوی بلندش
شمارهٔ ۲۸۱ — در خمر طرهٔ طرار کمند اندازش
شمارهٔ ۲۸۳ — گر کنم از برگ گل اندیشهٔ پیراهنش
شمارهٔ ۲۸۲ — سلطان نفس خود شو و مالک رقاب باش
شمارهٔ ۲۸۶ — ز پرده گر کنی ایماه وش عیان عارض
شمارهٔ ۲۸۷ — بی دوست دست می‌ندهد بهر ما نشاط
شمارهٔ ۲۹۰ — صد شکر فارغم ز تماشای باغ و راغ
شمارهٔ ۲۹۵ — از آنکه گنج غمت جا گرفت در دل خاک
شمارهٔ ۲۹۴ — بفشان شکری از لعل لب ای کان نمک
شمارهٔ ۲۹۱ — عمریست تا به تیر غمت گشته‌ام هدف
شمارهٔ ۲۹۳ — هست این کون و مکان گوی خم چوگان عشق
شمارهٔ ۲۹۲ — ای دیده و دل هر دو بدار تو شایق
شمارهٔ ۲۸۸ — شکر می‌ریزد از دیوان حافظ
شمارهٔ ۲۸۹ — ای بندهٔ رخسار تو خورشید مشعشع
شمارهٔ ۲۹۶ — گم گردد آسمان و زمین در فضای دل
شمارهٔ ۲۹۷ — ای سر زلفت هزار سلسله عاقل
شمارهٔ ۲۹۸ — نه ملک دان سبب افتخار خویش و نه مال
شمارهٔ ۳۰۰ — دانی چرا در سیر خود بر خویش میلرزد قلم
شمارهٔ ۳۰۱ — ما می‌کشان چو بادهٔ گلنار می‌زنیم
شمارهٔ ۲۹۹ — بتی نهفته بخلوت سرای جان دارم
شمارهٔ ۳۰۲ — من آن نیم که ز سوی تو رو بگردانم
شمارهٔ ۳۰۳ — گر من از طعن رقیبان تو اندیشه کنم
شمارهٔ ۳۰۴ — به تو حیران شدن از چشم تر‌ آموخته‌ام
شمارهٔ ۳۰۵ — یار نگذارد اگر لعل شکر خایش ببوسم
شمارهٔ ۳۰۶ — سر و جان داده گدای در میخانه شدیم
شمارهٔ ۳۰۷ — چون روز ازل رخت به میخانه کشیدیم
شمارهٔ ۳۰۸ — جز رخ دلستان نمی‌بینم
شمارهٔ ۳۱۱ — همیشه موی تو در پیچ و تاب می‌بینم
شمارهٔ ۳۰۹ — دربند زلف یار چو شد مبتلا دلم
شمارهٔ ۳۱۰ — به هر چه می‌نگرم حسن یار می‌بینم
شمارهٔ ۳۱۴ — چون یاد از آن زلف سیه و آنخط زنگاری کنم
شمارهٔ ۳۱۹ — چگونه سر ز در پیر فقر بردارم
شمارهٔ ۳۱۶ — چرا همیشه نه پیچان چو تار موی تو باشم
شمارهٔ ۳۱۵ — بنشین ببرم جانا تا از سر جان خیزم
شمارهٔ ۳۱۷ — تا نظر بر آن رخ چون آفتاب افکنده ایم
شمارهٔ ۳۱۸ — ای رخت باغ بهشت و لب لعلت تسنیم
شمارهٔ ۳۱۲ — تا دل به مهر آن بت عیار بسته‌ام
شمارهٔ ۳۱۳ — ای قبلهٔ جان ما چو بکوی تو رسیدیم
شمارهٔ ۳۲۳ — سخن از زلف تو گویند دل و شانه به هم
شمارهٔ ۳۲۴ — اگر جدا کنی از تیغ بند از بندم
شمارهٔ ۳۲۲ — کی زبام تو من سوخته جان بر خیزم
شمارهٔ ۳۲۶ — گر من از هر دو جهان دست بیکبار کشم
شمارهٔ ۳۲۷ — تا بدام تو من ای جان جهان افتادم
شمارهٔ ۳۲۵ — نه نظر بقد سرو و نه بروی ماه دارم
شمارهٔ ۳۲۱ — بخون خویش نویسم بروی لوح مزارم
شمارهٔ ۳۲۰ — عمریست که در هجران میسوزم و میسازم
شمارهٔ ۳۲۹ — ببوسهٔ لب ساقی بس آرزو دارم
شمارهٔ ۳۲۸ — خالت همه دم دانه و زلفت همه دم دام
شمارهٔ ۳۳۱ — چنان به عشق تو وارسته‌ام ز ننگ و ز نام
شمارهٔ ۳۳۳ — از غم خال لب تو گوشه نشینم
شمارهٔ ۳۳۵ — ما کار به تسبیح و به زنار نداریم
شمارهٔ ۳۳۴ — شبی که زلف تو ای نازنین فتاد بدستم
شمارهٔ ۳۳۰ — عشق یارب چه قماریست که نشناخته‌ایم
شمارهٔ ۳۳۲ — من نخواهم به کسی زهد و ریا بفروشم
شمارهٔ ۳۳۷ — دل کشد گه بحرم گاه سوی دیر مغانم
شمارهٔ ۳۳۸ — بیاور باده ساقی تا دمی حالت بگردانم
شمارهٔ ۳۳۹ — چون گل روی ترا در خور دیدار شدیم
شمارهٔ ۳۴۳ — بس بدل هست خیال رخ نیکوی توام
شمارهٔ ۳۴۰ — داده‌ام جان رو نما تا روی جانان دیده‌ام
شمارهٔ ۳۴۱ — دهنش هیچ و از آن بوسه تمنا دارم
شمارهٔ ۳۳۶ — ای عجب ما خسته جان از فرقت جانانه‌ایم
شمارهٔ ۳۴۲ — کرده عشق تو چنان بیخبر و بی خویشم
شمارهٔ ۳۴۹ — دوش بهر گریه در هجرت مجالی داشتم
شمارهٔ ۳۵۰ — مرغ سحر همانا زین ناله برکشیدن
شمارهٔ ۳۵۱ — خوش بود دیده ز جان بستن و جانان دیدن
شمارهٔ ۳۴۵ — مرغ قدسم من که در دام بلا افتاده‌ام
شمارهٔ ۳۴۶ — افسوس که از حالت خود بیخبرانیم
شمارهٔ ۳۴۴ — ساقی آن می‌بقدح کن که چو ما نوش کنیم
شمارهٔ ۳۴۷ — خبرت هست که بی لعل تو ما خونجگریم
شمارهٔ ۳۴۸ — خوانند گرچه خلق جهان اصفهانیم
شمارهٔ ۳۵۵ — یوسف رخی به چاه ذقن بسته راه من
شمارهٔ ۳۵۷ — هرکس ندیده غارت و یغمای ترکمن
شمارهٔ ۳۵۲ — گریم بکار دل من و دل هم بکار من
شمارهٔ ۳۵۳ — ای زال جهان تا کی جان کندن و نوازدن
شمارهٔ ۳۵۹ — دارم بتی به غیر در مهر باز کن
شمارهٔ ۳۵۴ — دری به از در یکتای با صفای سخن
شمارهٔ ۳۵۸ — حدیث یار چه حاصل ز غیر بشنیدن
شمارهٔ ۳۵۶ — به ماه عارض خود زلف را حجاب مکن
شمارهٔ ۳۶۴ — سواد موی تو اندر بیاض روی نکو
شمارهٔ ۳۶۱ — از غبار خودنمائیها عمل را پاک کن
شمارهٔ ۳۶۶ — طعنه بر ما مزن ای شیخ و به خود غره مشو
شمارهٔ ۳۶۳ — خبرم نیست ز سر تا شده سودائی تو
شمارهٔ ۳۶۵ — ای دل من مبتلا در خم گیسوی تو
شمارهٔ ۳۶۲ — آن سان سخن بگوی که بتوان نگاشتن
شمارهٔ ۳۶۰ — نگذاشت غم تنگ دهانت اثر از من
شمارهٔ ۳۶۷ — ای کحل چشم اهل نظر خاک پای تو
شمارهٔ ۳۶۹ — آنکس که داده نسبت روی ترا بماه
شمارهٔ ۳۷۱ — زان سفله وجودی که شریر است عدم به
شمارهٔ ۳۷۰ — عشقت سپرد از دل دیوانه بدیوانه
شمارهٔ ۳۷۲ — ما را چو از عدم بوجود اوفتاد راه
شمارهٔ ۳۷۴ — ای یار بکس وفا نکرده
شمارهٔ ۳۷۵ — ای دلارام که اندر دل ما‌ آمده‌ای
شمارهٔ ۳۷۳ — ای در گرانمایه وای یار یگانه
شمارهٔ ۳۶۸ — بیچارهٔی که نیست بجز حق پناه او
شمارهٔ ۳۷۶ — ای مقیم دل که‌ام شب شمع این کاشانه‌ای
شمارهٔ ۳۸۲ — زالعلم حجاب الاکبر‌ام د عقل سودائی
شمارهٔ ۳۸۳ — ما بجز عشق ندیدیم صلاح دیگری
شمارهٔ ۳۸۱ — صاحب علم و عمل را رتبهٔ والاستی
شمارهٔ ۳۷۹ — ساقی از آن دو جرعه که در جام کرده‌ای
شمارهٔ ۳۸۰ — ستم ار بناتوانان ز ستمگری رسانی
شمارهٔ ۳۷۷ — دی گفت زاهد از دو جهان چون گذشته‌ای
شمارهٔ ۳۷۸ — چیست دنیا در ره سیل فنا ویرانه‌ای
شمارهٔ ۳۸۸ — خواهی ارجا به لب آب روان بگزینی
شمارهٔ ۳۹۰ — ای مه ز مهر اگر نظری سوی ما کنی
شمارهٔ ۳۸۶ — بیک خرام دل از من تو دلربا بردی
شمارهٔ ۳۸۹ — بخیال ماه رویت بودم ز ضعف حالی
شمارهٔ ۳۹۱ — تا کی ز حرص سیم مس رخ طلا کنی
شمارهٔ ۳۸۷ — جان بتنگ آمدم از غصهٔ بی همنفسی
شمارهٔ ۳۸۴ — بگرفته خواب چشمم غم چشم نیم خوابی
شمارهٔ ۳۸۵ — غیر خونابه چه خوردی ز می انگوری
شمارهٔ ۳۹۳ — الا که از می‌نخوت مدام بیخود و مستی
شمارهٔ ۳۹۷ — گشتیم پی یار نکو هر سر کوئی
شمارهٔ ۳۹۴ — تا کی دلا خموشی یکدم برآر زاری
شمارهٔ ۳۹۹ — دنیا زکف گذار چو دعوی دین کنی
شمارهٔ ۳۹۵ — تا نگردی با خلایق یار بی عز و وقاری
شمارهٔ ۳۹۶ — نیست بازار جهانرا به از این سودایی
شمارهٔ ۳۹۸ — ایکه نام آن صنم را در بر من میبری
شمارهٔ ۳۹۲ — ای می‌فروش گر نظری سوی ما کنی
شمارهٔ ۴۰۲ — چشم مستت همه مردم کشد از بی‌باکی
شمارهٔ ۴۰۴ — داد از دست تو کاینسان دلربائی میکنی
شمارهٔ ۴۰۵ — نتوان گفت رخت را قمر آری آری
شمارهٔ ۴۰۰ — ای برادر چند دل آلودهٔ دنیا کنی
شمارهٔ ۴۰۳ — چشم تو می‌نماید چون آهوی تتاری
شمارهٔ ۴۰۶ — گر نوازی ز کرم یا که کشی یا که به بندی
شمارهٔ ۴۰۷ — تا زده‌ام خویش به دیوانگی
شمارهٔ ۴۰۱ — چو کسی بعذرخواهی نرود ز بی گناهی
شمارهٔ ۴۱۰ — روی تو هست موسی و چشم تو سامری
شمارهٔ ۴۰۸ — گر نه ای دل پای بند طرهٔ طرار یاری
شمارهٔ ۴۱۴ — تو مرغ گلشن قدسی نه در خور قفسی
شمارهٔ ۴۱۱ — به بندگان نکنی لطف چون تو از یاری
شمارهٔ ۴۱۳ — گفت دانا پدری با پسر از آگاهی
شمارهٔ ۴۱۵ — قاصد کویش دلا تا نالهٔ شبگیر کردی
شمارهٔ ۴۰۹ — هر گه بخاطرم تو پریوش گذر کنی
شمارهٔ ۴۱۲ — برو بجو ز عمل مونسی و داد رسی
شمارهٔ ۴۱۸ — چه غم که رفت ز من در ره تو جان و تنی
شمارهٔ ۴۱۹ — تا در ره مقصود به تشویش نیفتی
شمارهٔ ۴۲۳ — اگر که لقمه ربایی ز خوان خاموشی
شمارهٔ ۴۲۱ — غنچه را نیست جز این علت خونین جگری
شمارهٔ ۴۱۶ — دمی که پرده ز رخسار خود براندازی
شمارهٔ ۴۱۷ — چوبدید خویشتن را همه حسن و دلربائی
شمارهٔ ۴۲۰ — منه به زمرهٔ انعام نام انسانی
شمارهٔ ۴۲۲ — چه باک خار وجودم شد ار فنای گلی