شمارهٔ ۲۲۳ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و وفای خود به محبوب سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که اگر محبوب با پرده‌دار بی‌پرده باشد، نمی‌تواند عشق خود را ابراز کند. شاعر می‌گوید وفای خود را نباید به آن محبوب شوخ نسبت دهد، چرا که هر چه محبت او بیشتر باشد، جفا و بی‌مهری‌اش هم افزون‌تر می‌شود. شاعر همچنین به ناتوانی در توصیف عقل و دین در برابر زیبایی محبوب اشاره می‌کند و احساس می‌کند که هر لحظه به دنبال کام خود از یار است، اما نگران است که ممکن است در این راه جان خود را از دست بدهد. او عشق خود را به حدی می‌داند که سجده‌اش فقط برای ابروهای محبوب است و در نهایت، از شایستگی‌های محبوبش بیان می‌کند که دیگر هیچ یار دیگری را برای خود برنمی‌گزیند. در پایان به شب‌های غم و روزهای جنون به خاطر عشقش اشاره دارد و نگران از آینده این عشق است.