شمارهٔ ۴۸ - حکایت صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت اشاره به فردی دارد که در حال ایستاده و در حالی که به یک دیوانه ترحم می‌کند، کفشی را به او می‌دهد. سپس آن دیوانه کفش را زیر سر خود قرار می‌دهد و آرام می‌خوابد. در ادامه بیان می‌شود که آن فرد دیگر نمی‌خواهد خوابش با آن کفش مختل شود و نهایتاً نتیجه می‌گیرد که حتی به یک کفش هم که نماد تعلق خاطر است، ممکن است وابستگی ناگوار باشد.