شمارهٔ ۴۴ صغیر اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر بیان می‌کند که وجود انسان همچون حبابی است که از موج‌های اسمای الهی بوجود آمده است. اما وقتی باد اجل (مرگ) وزیدن می‌گیرد و قضا و قدر وارد عمل می‌شود، این حباب می‌شکند و به دریا برمی‌گردد، یعنی انسان به منبع خود باز می‌گردد.