رباعیات — دیوان اشعار صغیر اصفهانی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۲ — ای لطف تو بگشوده بمن باب عطا
- شمارهٔ ۱ — شد دور چو از نظر غبار من و ما
- شمارهٔ ۴ — ای مظهر کل هویت یزدان را
- شمارهٔ ۹ — گر وعده بهشت یا جحیم است تو را
- شمارهٔ ۳ — یا شاه نجف ببین من حیران را
- شمارهٔ ۷ — با شانه شبی بگفتم ای عقده گشا
- شمارهٔ ۸ — ای دوست بجان مایلم اکرام تو را
- شمارهٔ ۱۰ — ای آنکه به هر نفس هوایی‌ست تو را
- شمارهٔ ۱۱ — ای نفْس من ای همیشه مایل به ذنوب
- شمارهٔ ۱۹ — حقا که علی بحق بود مظهر ذات
- شمارهٔ ۶ — ای مهر تو کیش و عشق تو مذهب ما
- شمارهٔ ۱۸ — از مطلع هستی و ظهور ذرات
- شمارهٔ ۲۴ — دانی چه بود حاصل اخبار روات
- شمارهٔ ۱۲ — بیماری خود دوش نمودم به طبیب
- شمارهٔ ۳۷ — از شمع بشب آتش سوزان میریخت
- شمارهٔ ۳۴ — ای مرده دلان مردهٔ مرده‌پرست
- شمارهٔ ۵ — گفتم بخرد کی بهمه بالا دست
- شمارهٔ ۱۶ — ای نام تو جان بخش‌تر از آب حیات
- شمارهٔ ۳۶ — میآمد و شهد از لب خندان میریخت
- شمارهٔ ۲۵ — نه چرخ که بر فراز هم نه طبق است
- شمارهٔ ۳۱ — گفتم به خرد کی به همه بالا دست
- شمارهٔ ۱۵ — روزی به وطن‌پرست دل داده ز دست
- شمارهٔ ۱۰۱ - این رباعی اثر طبع رضا صغیر متخلص به سعید میباشد — پرسید کسی ز من بگو عرش کجاست
- شمارهٔ ۳۲ — هر چیز ز تحت ارض تا فوق سماست
- شمارهٔ ۲۸ — میلاد سعید مهدی موعود است
- شمارهٔ ۱۳ — خرم دل آنکس که ز خود آگاه است
- شمارهٔ ۲۰ — از خلقت ما خلق که امر ازلی است
- شمارهٔ ۲۹ — زین نور ولایت که بقم جلوه نماست
- شمارهٔ ۳۳ — مغرور مباش نکته دانی این است
- شمارهٔ ۱۷ — در خوش چو بر مغز رسیدم از پوست
- شمارهٔ ۲۶ — ای آنکه ز علم تو برون هستی نیست
- شمارهٔ ۲۳ — در کعبه و در کنشت موجود علی است
- شمارهٔ ۲۲ — در مخزن لایموت دردانه علیست
- شمارهٔ ۱۴ — افلاک نه مست ماست مست دگری است
- شمارهٔ ۲۱ — هرکس ز محبان شهنشاه ولی است
- شمارهٔ ۳۰ — ای سجده‌گه اهل وفا ابرویت
- شمارهٔ ۲۷ — از ذات خداوند کسی آگه نیست
- شمارهٔ ۳۵ — بی اهل دلی مرا سر بستان نیست
- شمارهٔ ۳۹ — عشق من دلسوخته و حسن تو شوخ
- شمارهٔ ۴۲ — هر قدر برای تو میسر گردد
- شمارهٔ ۵۰ — خورشید که عالمی مزین دارد
- شمارهٔ ۲ — آن استر بارکش که خود باری برد
- شمارهٔ ۴۱ — هر دل که اسیر عشق دلبر گردد
- شمارهٔ ۴ — دانی ز چه عید باستان می‌خندد
- شمارهٔ ۳۸ — چندت بطریق ناصوابست بسیچ
- شمارهٔ ۶ — خود بد بود آنکس که بدم نام برد
- شمارهٔ ۵۱ — سعیت نه بس اینکه قوت بر حلق رسد
- شمارهٔ ۴۳ — بالای تو هرگه که ز جا برخیزد
- شمارهٔ ۴۸ — شاهی که به اسرار جهان دانا بود
- شمارهٔ ۴۶ — ای داده مرا بقدرت خویش وجود
- شمارهٔ ۴۷ — اسلام چو از نصب علی کامل شد
- شمارهٔ ۴۴ — چون بهر وجود موج زن ز اسما شد
- شمارهٔ ۵ — امروز که هرکه حال زاری دارد
- شمارهٔ ۱ — خفت به کسان مده کسان محترمند
- شمارهٔ ۴۰ — ای آنکه تو را بر آستان خوانده شود
- شمارهٔ ۳ — صد شکر که از لطف خداوند مجید
- شمارهٔ ۴۹ — حرفی که نه چون مویز هوش افزاید
- شمارهٔ ۸ — یارب به رسالت رسولان کبار
- شمارهٔ ۴۵ — گوئی که چسان جهان نوردیده شود
- شمارهٔ ۷ — از روز ازل هماره تا یوم نشور
- شمارهٔ ۱۰ — زان داده دو شانه‌ات خدای اکبر
- شمارهٔ ۹ — چونراحت خویش خواهی از زحمت غیر
- شمارهٔ ۳ — چون گنج نهان کن غم پنهانی خویش
- شمارهٔ ۲ — گر مهر علی بسینه داری خوشباش
- شمارهٔ ۴ — ای سر و قدت بدلربائی مخصوص
- شمارهٔ ۱ - این رباعی اثر طبع رضا صغیر متخلص به سعید میباشد — روسوی حقیقت کن و بگذر ز مجاز
- شمارهٔ ۱ — جان عشق و محبت است جانرا بشناس
- شمارهٔ ۱۱ — من دیده به احسان علی دارم و بس
- شمارهٔ ۱ - در مسافرت بمشهد گفته شد — از دیدن آفتاب در خطهٔ طوس
- شمارهٔ ۱۲ — ای میر حجازی ای شه خطهٔ طوس
- شمارهٔ ۲۴ — امروز به فرمان خدای علام
- شمارهٔ ۷ — ای کرده به درگه تو جبریل نزول
- شمارهٔ ۲۳ — ای داده مرا وجود از کتم عدم
- شمارهٔ ۵ — قومی به جهان ز حب دینی محظوظ
- شمارهٔ ۹ — ای ساقی ماه وش در این ماه صیام
- شمارهٔ ۱۷ — فخر عجم این بس که به نوروز عجم
- شمارهٔ ۸ — اسلام که شد بر همه عالم شامل
- شمارهٔ ۶ — کردیم اگرچه عمر بیهوده تلف
- شمارهٔ ۱۳ — یا شاه نجف مخواه مضطر گردم
- شمارهٔ ۲۱ — گر غرق گناه است ز سر تا قدمم
- شمارهٔ ۱۹ — ایدوست ز لطف خویش کن خرسندم
- شمارهٔ ۱۸ — هرچند طریق تجربت پیمودم
- شمارهٔ ۲۵ — یا پیر مکن ز درگه خود دورم
- شمارهٔ ۲۲ — نی‌نیک و نه بد نه عالی و نی پستم
- شمارهٔ ۱۱ — خلقی به صد احترام می‌خوانندم
- شمارهٔ ۱۴ — ای وای بمن که هرچه عصیان کردم
- شمارهٔ ۲۸ — ای آنکه منت کمنیهٔ درگاهم
- شمارهٔ ۲۰ — عمرم همه صرف شد بغفلت چه کنم
- شمارهٔ ۲۷ — ای خسرو طوس ای‌امام مسموم
- شمارهٔ ۱۵ — هرچند من از سم گنه مسمومم
- شمارهٔ ۳۰ — یاد تو دمی به ملکت جم ندهم
- شمارهٔ ۱۰ — رفتم بدر خدای خود توبه کنم
- شمارهٔ ۲۹ — یکچند به دنیای دنی دل بستیم
- شمارهٔ ۱۲ — خواهی که ز توحید نمانی محروم
- شمارهٔ ۱۶ — شاها به توما دیده احسان داریم
- شمارهٔ ۲۶ — عمریست که دم بدم علی میگویم
- شمارهٔ ۳۳ — خاکی که بکفش بودت از اصفاهان
- شمارهٔ ۳۶ — در نیمهٔ شعبان به رخی همچون ماه
- شمارهٔ ۳۷ — ای زائر قبر شاه بی خیل و سپاه
- شمارهٔ ۳۴ — در عشق توام همین بس ای روح روان
- شمارهٔ ۳۱ — در راه خدا چو نیست شد هست حسین
- شمارهٔ ۳۲ — خورشید ازل سیم ماه شعبان
- شمارهٔ ۳۹ — یارب ز خطای خودپرستی توبه
- شمارهٔ ۳۸ — ای ریشه بد بکشت زار آورده
- شمارهٔ ۴ — ای آنکه به ارباب عطا دل بستی
- شمارهٔ ۳۵ — ای غیر علی‌پرست ای دیوانه
- شمارهٔ ۴۷ — ای شیر خدا شاه ولایت مددی
- شمارهٔ ۳ — گر تابع امر و نهی قرآن باشی
- شمارهٔ ۶ — جز صلح و صفا نباشدم کرداری
- شمارهٔ ۴۱ — ای آنکه بمن ز من تو نزدیکتری
- شمارهٔ ۴۰ — ای آنکه خداوند حدوث و قدمی
- شمارهٔ ۴۴ — سلطان سریر لامکانست علی
- شمارهٔ ۷ — بر منتظران ورود یار جانی
- شمارهٔ ۴۵ — ای سر خفی نور جلی ادرکنی
- شمارهٔ ۱ - رباعی بجهت پرده درب حرم حضرت ثامن‌الائمه علیه‌السلام سروده شده — از دیدهٔ دل اگر رضا را بینی
- شمارهٔ ۱ — تا کی به زمان نیک و بد می‌بینی
- شمارهٔ ۴۲ — در خم غدیر کز خدای ازلی
- شمارهٔ ۴۶ — ای نفس نبی شخص ولی ادرکنی
- شمارهٔ ۲ — زنهار مکن به حق خود کوتاهی
- شمارهٔ ۵ — تا اهل ثبات و حلم و تمکین نشوی
- شمارهٔ ۸ — ای حجه حق بملک حق شاه توئی
- شمارهٔ ۴۳ — زد روز ازل مشیت اللهی