نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷۴ - تاریخ وفات شاعر فاضل صغیر اصفهانی

صغیر اصفهانی / ماده تاریخ‌ها و قطعات مناسبتی / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

سرچشمهٔ عرفان بود الحق دل سودائی

میرست گل حکمت ز آب و گل سودائی

انوار سهیلی را شد نازم وزین عالم

تحصیل چنین نامی شد حاصل سودائی

حق خواست نماید طی این راه سعادت را

بر بختی همت بست خوش محمل سودائی

اینجا بدرستی زیست آنجا بود آسوده

پیدا بود از ماضی مستقبل سودائی

افکند تن و جان کرد ایثار ره جانان

بد در ره وصل آری تن حایل سودائی

میخواست صغیر از وی تاریخ کند عنوان

چون رحمت یزدانی شد شامل سودائی

آورد ادیبی سر از جمع برون گفتا

شد مست لقای یار اینک دل سودائی

۱۳۵۲

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تبیین و توصیف حالتی عرفانی می‌پردازد که در آن دل انسان، چنان عاشق و شیدا شده است که به دنبال حقیقت و سعادت می‌گردد. شاعر به زیبایی می‌گوید که گل حکمت از دل و آب و گل پاک سرچشمه می‌گیرد و نور الهی در این دنیا به وجود می‌آید. او بر این باور است که سعادت و موفقیت از طریق تلاش و همت به دست می‌آید و کسی که به عشق و وصال الهی می‌رسد، در واقع از سختی‌ها و موانع رهایی می‌یابد. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که انسان باید از زمان حال و آینده پرهیز کند و در پی وصل حقیقی باشد.