شمارهٔ ۱۷ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی‌ها و مقام بلند فلک سخن می‌گوید و به نقش و زیبایی‌های آسمان اشاره دارد. او از محبت و لطفی که دوستانش از حضور او می‌برند، سخن می‌گوید و دل حسودان را به تشویش می‌اندازد. شاعر از بدگمانی‌های پیش آمده از حرف‌های بیهوده سخن می‌گوید و از طرف دیگر، از نیکویی‌های خود در پیش دیگران دفاع می‌کند. او در پایان به اهمیت تجربیات و محک واقعیت اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هر کس که در دل او نیت بدی باشد، در نهایت رسوا خواهد شد.