سحاب اصفهانی
درگذشته ۱۲۲۹ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ سحاب اصفهانی
میرزا سید محمد سحاب اصفهانی (درگذشته به سال ۱۲۲۹ هجری قمری) فرزند سید احمد هاتف اصفهانی و از شعرای عهد فتح‌علی‌شاه و از مداحان اوست. سحاب در علم نجوم و طب، شعرشناسى و فنون ادبى داراى اطلاعات کافى بود. در اواسط زندگى به مکه معظمه سفر کرده و بعد از بازگشت به منصب داروغگى دفتر همایون رسید. کالبد او را به امر فتحعلى شاه به نجف اشرف برده و در آنجا دفن کردند. علاوه بر دیوان اشعار کتابهای «روضه البکاء» و «سحاب البکا» در مراثى حضرت سیدالشهداء و تذکرهٔ «رشحات سحاب» از او به جا مانده است. دیوان وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار سحاب اصفهانی
شعرهای سحاب اصفهانی
- مخمس — ای وصف جمال تو به از جمله حکایات
- شمارهٔ ۵ — یاد بی تابی روز وصل یار آمد مرا
- شمارهٔ ۴ — از دست دادخواه اگراینست آه ما
- شمارهٔ ۷ — ننالد دل که ترسد بشنود هر کس فغانش را
- شمارهٔ ۳ — تا سازم آشنایت نا آشنا نگارا
- شمارهٔ ۶ — شعله‌ور چون برق خواهم بی تو آه خویش را
- شمارهٔ ۱ — زهی طغرای نام نامیت عنوان دیوان‌ها
- شمارهٔ ۲ — ای ذات تو افتخار دنیا
- شمارهٔ ۱۰ — نصیبم باد یا رب وصل او دور از رقیب اما
- شمارهٔ ۱۳ — دلم ز سینه برون رفت و جان بود تنها
- شمارهٔ ۸ — دلی دارم به امید و وصالش شاد ازین شب‌ها
- شمارهٔ ۱۱ — چون جرم گنه وفاست ما را
- شمارهٔ ۱۲ — دانی که شوخ خوش سخن خوش کلام ما
- شمارهٔ ۱۵ — دانی چه اثر داشت دعای سحر ما؟
- شمارهٔ ۱۴ — دانی که چه کردیم متاع دل و دین را؟
- شمارهٔ ۹ — سر کویی که هرگز ره ندارد پادشاه آنجا
- شمارهٔ ۲۲ — افزود جفای بت بیدادگرم را
- شمارهٔ ۱۶ — بگشای پای ما که کمند وفای ما
- شمارهٔ ۲۳ — گر به دل صد بار گویم قصهٔ جانانه را
- شمارهٔ ۱۸ — مانند من سگی سر کوی حبیب را
- شمارهٔ ۱۷ — عقده ای از کار ما نگشود لعل یار ما
- شمارهٔ ۱۹ — در کویش ای رقیب همین درد بس مرا
- شمارهٔ ۲۰ — کاش آنکه بر آمیخت به مهرش گِل ما را
- شمارهٔ ۲۱ — ره به این ضعف ار به کوی یار می باید مرا