شمارهٔ ۵ سحاب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از شب‌های بی‌خوابی و دل‌تنگی به خاطر دوری معشوق سخن می‌گوید. چشم‌هایش به خاطر اشک‌ها و غم، از خواب بازمانده‌اند و نه بیداری می‌تواند به او آرامش دهد و نه خواب می‌تواند بر دلش بگذارد. در واقع، او از بی‌خوابی و غم ناشی از جدایی رنج می‌برد.