شمارهٔ ۱۷۴ سلیم تهرانی
سلیم تهرانی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
پیش رویش مژه را قدرت جنبیدن نیست
دیده داریم، ولی حوصلهٔ دیدن نیست
هر‌که زین باغ گذشته‌ست اما می‌فهمد
بر میان دامن سرو از پی گل‌چیدن نیست
وای بر آنکه کند توبه در ایام بهار
این گناهی‌ست که مستوجب بخشیدن نیست
شاید این طور توان یک دو قدم پیش افتاد
هیچ بهتر به ره شوق ز لغزیدن نیست
کعبهٔ اهل نیاز است در دوست سلیم
حاجت مرحله و بادیه گردیدن نیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوعاتی چون عشق، توبه و احساسات انسانی می‌پردازد. شاعر به تأثیر قدرت اندیشه و عدم توانایی در تغییر وضعیت اشاره می‌کند. او به یادآوری گذشتگان و لزوم ترغیب به زندگی در لحظه‌های زیبا می‌پردازد و توبه در روزهای بهار را گناهی غیرقابل بخشش می‌داند. همچنین، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که در مسیر عشق، بهتر است از لغزش پرهیز کرد و به سادگی و صداقت در ارتباط با نیازهای روحی توجه شود.