غزلیات — دیوان اشعار سلیم تهرانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار سلیم تهرانی
Author: سلیم تهرانی

سلیم تهرانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — الهی دور دار از ما غرور بی گناهی را
شمارهٔ ۵ — تا کی بود ز راه خطا، پیچ و تاب ما
شمارهٔ ۴ — ما را سپرده است به ساقی حبیب ما
شمارهٔ ۶ — خدایا رهنما شو بر دل ما رهنمایی را
شمارهٔ ۷ — به صورت تو بتی کمتر آفریده خدا
شمارهٔ ۸ — تا چند دیر و کعبه، مخوان این فسانه را
شمارهٔ ۱ — دلا تویی که به کار خودت گزیده خدا
شمارهٔ ۳ — جهان کهنه چو نو کرد عادت و خو را
شمارهٔ ۱۴ — مزن به خون من ای پر عتاب، استغنا
شمارهٔ ۱۶ — محبت از دل ما شُسته نقش کینه‌خواهی را
شمارهٔ ۹ — ای ز چشمت خفته در چشم غزالان نازها
شمارهٔ ۱۰ — ای ز مژگانت مرا چون خوشه در دل تیرها
شمارهٔ ۱۵ — پیری نشد خزان گل شاخسار ما
شمارهٔ ۱۳ — به راه عشق خطر نیست بینوایان را
شمارهٔ ۱۱ — سخن بست از لبم احرام طوف کعبهٔ دل‌ها
شمارهٔ ۱۲ — شراب نقل نخواهد، بگیر ساغر را
شمارهٔ ۲۳ — نمی کشد به چمن، طبع پرغرور مرا
شمارهٔ ۲۲ — هر که از فرقهٔ ما نیست، لئیم است اینجا
شمارهٔ ۱۸ — یک شب از بخت زبون شمعی نشد هم‌دوش ما
شمارهٔ ۲۰ — تجلی بر نمی تابی، ز بی تابی چه سود اینجا
شمارهٔ ۲۱ — حریم بزم عشق است این، چرایی ناامید اینجا؟
شمارهٔ ۱۹ — ای خامه حرف زن که پس از ما کلام ما
شمارهٔ ۲۴ — چو ماه شعشعهٔ ماست برق خرمن ما
شمارهٔ ۱۷ — در آشوب جهان، کشتی پر از صهباست مستان را
شمارهٔ ۳۱ — چه غافلی‌ست ز دور سپهر‌، مردم را
شمارهٔ ۲۸ — افروخت از تبسم مینا ایاغ ما
شمارهٔ ۲۵ — فغان که سوخت جهان بهانه گیر مرا
شمارهٔ ۳۲ — شعله دارد ز تو آیین غضبناکی را
شمارهٔ ۲۹ — ای تازه رو، ز زخم خدنگ تو داغ ما
شمارهٔ ۳۰ — در قفس رفته چو قمری چمن از یاد مرا
شمارهٔ ۲۷ — چو تیغ نیست محابا ز خصم پیشهٔ ما
شمارهٔ ۲۶ — ‎تویی که تیغ چو آب تو کشته آتش را
شمارهٔ ۴۰ — ما گرفتاریم و غیر از ناله نبود کار ما
شمارهٔ ۳۳ — لب تو کرد پر از می ایاغ آینه را
شمارهٔ ۳۶ — به گوش کس نبود آشنا حکایت ما
شمارهٔ ۳۷ — رهنمایی چون کنم در دیدن او دیده را؟
شمارهٔ ۳۹ — چشمت ز ناز بسته به نظاره راه را
شمارهٔ ۳۸ — نماید خرمن آزادگان چون رنگ کاهی را
شمارهٔ ۳۵ — عشق را در قید دارد پیکر رنجور ما
شمارهٔ ۳۴ — ذوقی ز باغ نیست دل غم پذیر را
شمارهٔ ۴۱ — کند به راه تو پامال، آسمان ما را
شمارهٔ ۴۳ — گریه طوفان می کند از نکهت محبوب ما
شمارهٔ ۴۴ — می‌دهد سیل سراغ ره ویرانهٔ ما
شمارهٔ ۴۷ — تا به کی آن آهوی وحشی نگردد رام ما
شمارهٔ ۴۲ — احتراز از عشق کی باشد دل دیوانه را؟
شمارهٔ ۴۶ — آن بلبلم که هرگاه، از دل کشم فغان را
شمارهٔ ۴۵ — عشق دیگر در فغان آورده ناقوس مرا
شمارهٔ ۴۸ — نتوان گفت به رویش سخن آینه را
شمارهٔ ۵۲ — خوش آن زمان که سر مهر بود خوبان را
شمارهٔ ۵۳ — آیینه کجا دیده ست، رخسار چو ماهش را
شمارهٔ ۴۹ — سینه ریشانیم و دارد آن دهن درمان ما
شمارهٔ ۵۱ — ریزد ز بس غبار دل از هر فغان ما
شمارهٔ ۵۵ — فلک نبود به مستی حریف نالهٔ ما
شمارهٔ ۵۰ — بس است شاهد مستی همین گلستان را
شمارهٔ ۵۴ — نگاه باغبانم، می‌پرستم لاله و گل را
شمارهٔ ۵۶ — می‌جهد برق ز آه دل غم‌پیشهٔ ما
شمارهٔ ۶۲ — ای قناعت مژده‌ای ده شاه هفت اقلیم را
شمارهٔ ۵۷ — چو غنچه نیست نهان از کسی دفینهٔ ما
شمارهٔ ۵۸ — مدعی کو تا چراغ محفلم بیند ترا
شمارهٔ ۶۱ — تماشایش برد از آهوی وحشی تک و دو را
شمارهٔ ۶۳ — دیوانه ایم و وادی عشق است دشت ما
شمارهٔ ۶۴ — برق عشق آمد که سوزد خرمن تدبیر را
شمارهٔ ۵۹ — منم آن مرغ که دل نوحه طراز است مرا
شمارهٔ ۶۰ — نشد درست به هندوستان شکستهٔ ما
شمارهٔ ۶۷ — کی ز تیغ آفتاب خویش باشد غم مرا
شمارهٔ ۶۹ — گر به گوش خود ز مردم بشنوی گفتار را
شمارهٔ ۶۵ — کی به دل آرم خیال آشیان خویش را
شمارهٔ ۷۰ — یارب این چاک گریبان ز چه باشد گل را
شمارهٔ ۶۸ — دلم به عشق هلاک است کینه خواهی را
شمارهٔ ۷۱ — شکست فتح بود بیدلان جنگ ترا
شمارهٔ ۷۲ — گرفته از علم سروقد او پیش خیلی را
شمارهٔ ۶۶ — سرو چون سایه ز پی آمده رفتار ترا
شمارهٔ ۸۰ — گل ز بلبل یاد گیرد مستی جاوید را
شمارهٔ ۷۶ — جهان چه می به قدح ریخت بی خبر ما را
شمارهٔ ۷۴ — در سر کوی تو شب خاک بود بستر ما
شمارهٔ ۷۸ — در دوزخ و بهشت نیاسوده‌ایم ما
شمارهٔ ۷۵ — ز حریم کعبه کمتر نبود کنشت ما را
شمارهٔ ۷۹ — به غیر میکده زاهد بود شراب کجا
شمارهٔ ۷۳ — تا چند کنی خون دل صاحب نظران را
شمارهٔ ۷۷ — ز طوف میکده واجب بود سپاس مرا
شمارهٔ ۸۷ — سخن ماست سربسر مرغوب
شمارهٔ ۸۲ — بیا که سوخت ز شوق تو لاله در صحرا
شمارهٔ ۸۴ — درین کشور چه میپرسی غرور حسن سرکش را
شمارهٔ ۸۵ — در دیده ندارم دگر ای عهدشکن آب
شمارهٔ ۸۸ — خون گل ریزد درین باغ پرافسون آفتاب
شمارهٔ ۸۱ — چو غنچه جمع کن از خار عشق دامان را
شمارهٔ ۸۶ — نیست ممکن جرعه ی آبی نباشد با نصیب
شمارهٔ ۸۳ — من از میانه برون، یار در کنار مرا
شمارهٔ ۹۳ — دیدم آخر به دست، جام طرب
شمارهٔ ۹۴ — چو احتیاج طلب می شود، نقاب طلب
شمارهٔ ۹۶ — گر زمین از جا رود، آزادگان را باک نیست
شمارهٔ ۹۰ — نوبهار است و به جدول می‌رود مستانه آب
شمارهٔ ۹۵ — از برای رونق وحدت به کثرت جای ماست
شمارهٔ ۹۲ — خامه را پیدا شد از حرف تو در دل اضطراب
شمارهٔ ۸۹ — بر آن سرم که کنم فاش گفتگوی شراب
شمارهٔ ۹۱ — بهار است و چمن چون روی محبوب
شمارهٔ ۱۰۰ — عشق او در وادی من فکر‌ها بسیار داشت
شمارهٔ ۹۷ — یاد ایامی که حسن اندیشهٔ ناموس داشت
شمارهٔ ۹۹ — مژدهٔ حسن قبولم در سخن از اول است
شمارهٔ ۱۰۳ — بخت بد با اخترم هر شب به جنگ افتاده است
شمارهٔ ۹۸ — بی تو امشب ساغر می، دیدهٔ خونبار داشت
شمارهٔ ۱۰۲ — چه ذوق در شب وصل از نظارهٔ صبح است؟
شمارهٔ ۱۰۴ — شورش مغز جنون نالهٔ مستانهٔ ماست
شمارهٔ ۱۰۱ — نالهٔ ما چون جرس شایستهٔ تأثیر نیست
شمارهٔ ۱۰۸ — دلم شکفته نگردد ز بس جهان تنگ است
شمارهٔ ۱۱۱ — شد خزان و در چمن رنگ دگر افلاک ریخت
شمارهٔ ۱۰۷ — مدعی گر نکند بحث سخن دلگیر است
شمارهٔ ۱۱۰ — شعله ی رسوایی منصور، خس پوش من است
شمارهٔ ۱۰۹ — لاله را با روی او تاب قدح نوشی کجاست
شمارهٔ ۱۰۵ — با رسوم جهان دلم جنگی ست
شمارهٔ ۱۱۲ — مغفر و خفتان به میدان محبت ننگ ماست
شمارهٔ ۱۰۶ — کسی که قسمت او غیر بینوایی نیست
شمارهٔ ۱۱۴ — گل این باغ را ساغر ز می شام و سحر خالی‌ست
شمارهٔ ۱۱۳ — به بوی خرقه گلم در چمن عنانگیر است
شمارهٔ ۱۱۵ — نظاره ی تو ز بس دلفریب افتاده ست
شمارهٔ ۱۲۰ — می توان رفتن ز کویش، لیک حسرت در قفاست
شمارهٔ ۱۱۹ — آتش گل را اگر باشد شراری، خال اوست
شمارهٔ ۱۱۸ — چشم تو ز بیماری خود بر سر ناز است
شمارهٔ ۱۱۶ — ساقی چه دهی پند من این بزم شراب است
شمارهٔ ۱۱۷ — ما را نه سر گل، نه تمنای گلاب است
شمارهٔ ۱۲۵ — درین بساط که نقشی به مدعا ننشست
شمارهٔ ۱۲۲ — آمد بهار و ابر هوادار ما شده ست
شمارهٔ ۱۲۶ — خزان ببین که چمن را چگونه جان داده ست
شمارهٔ ۱۲۸ — گدای کوی خراباتم و غمم این است
شمارهٔ ۱۲۷ — چشم من حلقه‌ای از سلسلهٔ دست من است
شمارهٔ ۱۲۴ — صد نشان خاک مرا از اثر عصیان است
شمارهٔ ۱۲۳ — تا سحر امشب شراب ناب می‌باید گرفت
شمارهٔ ۱۲۱ — دارد حذر ز فتنه ی او هر که عاقل است
شمارهٔ ۱۳۳ — در چمن چون لاله می بی‌باک می‌باید گرفت
شمارهٔ ۱۳۴ — مهر و کین تو هر دو مطلوب است
شمارهٔ ۱۳۶ — بر من هوای بزم تو بسیار غالب است
شمارهٔ ۱۳۵ — دلم نگاه ترا سخت آشنا دیده ست
شمارهٔ ۱۲۹ — جهان بر خود مرا واله گرفته ست
شمارهٔ ۱۳۲ — میخانه ی ما چون طرب آبادِ بهار است
شمارهٔ ۱۳۱ — بیار می که غمم باز در هجوم گرفت
شمارهٔ ۱۳۰ — می‌شناسم چشم او را، طرفه مست کافری‌ست
شمارهٔ ۱۳۷ — نوبهار است و چمن در پی سامان گل است
شمارهٔ ۱۳۸ — دل از هوای صحبت جانانه پر شده ست
شمارهٔ ۱۳۹ — بی سبب کی دامنم از گریه چون دریا پر است
شمارهٔ ۱۴۰ — در سر کوی تو ما را بینوایی بهتر است
شمارهٔ ۱۴۲ — مرا ز راز دو عالم، سخن بلندتر است
شمارهٔ ۱۴۴ — ساغر گلی ز گلشن بیهوشی من است
شمارهٔ ۱۴۳ — کجا موافق طبع تو ای خردمند است
شمارهٔ ۱۴۱ — شعله ی شوقم و از شرم زبانم لال است
شمارهٔ ۱۴۶ — چراغان سینه ام از داغ عشق لاله رویان است
شمارهٔ ۱۴۷ — هر چه گوید ز بقا عمر سبکسر، باد است
شمارهٔ ۱۵۱ — روی نیکوی ترا تندی خو در کار است
شمارهٔ ۱۵۲ — هنوزم از هوس عشق، خارخاری هست
شمارهٔ ۱۴۹ — حاجت به گل ندارد، آن سر که کج کلاه است
شمارهٔ ۱۵۰ — شکفتگی به گل رویت آرزومند است
شمارهٔ ۱۴۵ — شمع بر روی تو سرگرم نگاه افتاده ست
شمارهٔ ۱۴۸ — دلم همیشه ز آشوب عشق بی تاب است
شمارهٔ ۱۵۵ — میان عافیت و روزگار ما جنگ است
شمارهٔ ۱۵۶ — دل به یک زمزمه، چون آینه، پرداز گرفت
شمارهٔ ۱۵۸ — سروکارم نه به کفر و نه به دین می بایست
شمارهٔ ۱۵۷ — در باغ هر گلی ز تو در خون تازه ای ست
شمارهٔ ۱۵۳ — آنکه پیغامی به سوی او برد از ما، دل است
شمارهٔ ۱۵۹ — نه در کلاه نمد راحتی، نه در تاج است
شمارهٔ ۱۵۴ — ز بس اشک نیازم خاکسار است
شمارهٔ ۱۶۰ — رسید موسم پیری و وقت عجز و نیاز است
شمارهٔ ۱۶۸ — جهان ز بی خبران چون مکان گله شده ست
شمارهٔ ۱۶۱ — زهی ز شوق لبت زاهدان شراب پرست
شمارهٔ ۱۶۳ — مرا ز آتش تب مغز استخوان خنک است
شمارهٔ ۱۶۴ — ز من شکایت آن جورپیشه برعکس است
شمارهٔ ۱۶۵ — زاهد همه عمرم به می ناب گذشته ست
شمارهٔ ۱۶۲ — بیا که صحبت مرغان بوستان گرم است
شمارهٔ ۱۶۶ — بی‌تو در بزم طرب بس که دلم محزون است
شمارهٔ ۱۶۷ — دلم از یاد چشم گلرخان راه خرابات است
شمارهٔ ۱۷۶ — سخن ما که بتان را غم کس یک مو نیست
شمارهٔ ۱۷۵ — کدام دل که ز تاب حسد گداخته نیست
شمارهٔ ۱۷۰ — فغان که در ره ما بانگی از درایی نیست
شمارهٔ ۱۷۱ — ای گل شکفته شو که به جا می‌فرستمت
شمارهٔ ۱۷۳ — دلم از آبلهٔ غم چو کف سوخته است
شمارهٔ ۱۷۲ — سحر به سوی چمن یار چون شمال گذشت
شمارهٔ ۱۷۴ — پیش رویش مژه را قدرت جنبیدن نیست
شمارهٔ ۱۶۹ — زلف تو رنگ و بوی ز عنبر گرفته است
شمارهٔ ۱۸۰ — منم که مایه ی جمعیتم پریشانی ست
شمارهٔ ۱۸۱ — شوق دام زلف او دلگیر باغم کرده است
شمارهٔ ۱۸۲ — دل رمیده ام از خنده ی تو بیزار است
شمارهٔ ۱۷۸ — چو زاهد در دماغم شوری از وسواس پیچیده‌ست
شمارهٔ ۱۸۳ — مگذر ز دوستی که محبت مبارک است
شمارهٔ ۱۸۴ — چند نالم، دل ز طبع ناله پردازم گرفت
شمارهٔ ۱۷۷ — رنگ سخنت زان لب جان پرور سرخ است
شمارهٔ ۱۷۹ — خاک راهیم و غبار ما چو آب گوهر است
شمارهٔ ۱۸۸ — تا به کی ای خضر خواهی این چنین غافل نشست
شمارهٔ ۱۸۷ — بیا که وصل تو گل را بهار دلخواه است
شمارهٔ ۱۸۹ — باز برقی را نظر بر خرمنم افتاده است
شمارهٔ ۱۹۲ — کدام گل که به دامن ز نوبهارم نیست؟
شمارهٔ ۱۹۱ — سبزهٔ خطش دمید و روزگار عاشقی‌ست
شمارهٔ ۱۸۵ — چشم او از دست نرگس، جام مخموری گرفت
شمارهٔ ۱۸۶ — با تو گل را سر و سامان خودآرایی نیست
شمارهٔ ۱۹۰ — سامان شادمانی و برگ طرب کجاست
شمارهٔ ۱۹۴ — از مشک چین مگو، که در آن زلف چین پر است
شمارهٔ ۱۹۵ — گل نشاط به بزم شراب پامال است
شمارهٔ ۱۹۶ — چون صراحی، خنده‌ام با چشم گریان آشناست
شمارهٔ ۲۰۰ — باغبان را چشم لطف از مصلحت بر سوی ماست
شمارهٔ ۱۹۷ — در وادی وفا ره و رفتار نازک است
شمارهٔ ۱۹۳ — بیا که بی لب لعل تو بس که پیر شده ست
شمارهٔ ۱۹۹ — شوق بی‌حد شد و رسوایی دل نزدیک است
شمارهٔ ۱۹۸ — چه منت است اگر شیوه ی وفا آموخت؟
شمارهٔ ۲۰۵ — دلم ز نسبت روی تو مهربان گل است
شمارهٔ ۲۰۸ — همچو بلبل دلم غمین گل است
شمارهٔ ۲۰۷ — به گلشن بی تو سروم دود آه است
شمارهٔ ۲۰۱ — دلا ز دام صفیری به گلستان بفرست
شمارهٔ ۲۰۶ — ای خوش آن آزاده ای کو در به روی کام بست
شمارهٔ ۲۰۳ — دل بی لب او خراب خفته ست
شمارهٔ ۲۰۲ — آنکه در شور آورد شوریده‌حالان را می است
شمارهٔ ۲۰۴ — کی بزم اسیران ترا شمع و چراغ است
شمارهٔ ۲۱۲ — نارسایی به هنر در همه جا همراه است
شمارهٔ ۲۱۳ — ساقی بیا که فصل بهاران غنیمت است
شمارهٔ ۲۱۵ — شد بهار و به بوستان عید است
شمارهٔ ۲۱۰ — با نسیم صبح شمع خلوت من سرکش است
شمارهٔ ۲۱۴ — دلی که صید بتان گشت فارغ از ستم است
شمارهٔ ۲۱۱ — بر سر عشق تو هرکس هست با من دشمن است
شمارهٔ ۲۱۶ — پیاله گیر که عذر شراب بی نمک است
شمارهٔ ۲۰۹ — چو شعله گرم درآمد، چو گل به تاب نشست
شمارهٔ ۲۲۰ — پی شکستن پیمان بهانه بسیار است
شمارهٔ ۲۱۸ — هرجا نشسته، بی سروسامان نشسته است
شمارهٔ ۲۱۹ — یوسف هندی نژاد من مرا از بر گریخت
شمارهٔ ۲۲۱ — به خاک هند مرا تاب زیستن ز کجاست
شمارهٔ ۲۲۲ — صاف می از دگران، لای ته شیشه ز ماست
شمارهٔ ۲۲۳ — کی دهم دیگر عنان آن بت چین را ز دست
شمارهٔ ۲۲۴ — خشت کوی می‌فروشان سر به سر آیینه است
شمارهٔ ۲۱۷ — پنجهٔ عشقم دگر قفل فغان پیچیده است
شمارهٔ ۲۳۰ — درین چمن هوس عیش، کیمیا طلبی ست
شمارهٔ ۲۲۹ — هر کجا موج زند جام شرابی دام است
شمارهٔ ۲۳۱ — گر به ظاهر کسی از قید جهان آزاد است
شمارهٔ ۲۳۲ — ز می ملاحظه زاهد مکن که این عیب است
شمارهٔ ۲۲۶ — به نقش طالع ما چشم قرعه حیران است
شمارهٔ ۲۲۵ — شمعیم و زندگانی ما در گداز ماست
شمارهٔ ۲۲۷ — شعله‌ای چون شمع من در پردهٔ فانوس نیست
شمارهٔ ۲۲۸ — هوای تخت ندارد کسی که گوشه‌نشین است
شمارهٔ ۲۴۰ — خمار وصل، دلم را ز اضطراب شکست
شمارهٔ ۲۳۴ — جدل از خصم هنر باشد و از من عیب است
شمارهٔ ۲۳۵ — خوش وقت آنکه خصمی گردون ندیده است
شمارهٔ ۲۳۶ — خوبرویان را سری با عاشقان پیر نیست
شمارهٔ ۲۳۸ — بنای توبه ز ابر بهار در خلل است
شمارهٔ ۲۳۹ — هما! نصیب تو از من چنان که خواهی نیست
شمارهٔ ۲۳۳ — بهار آمد و سر تا به سر جهان سبز است
شمارهٔ ۲۳۷ — از سایه ی تو سبز سر خاک من بس است
شمارهٔ ۲۴۵ — ز دوری تو مرا خوشدلی میسر نیست
شمارهٔ ۲۴۸ — بهار آمد و ما را به باغ راهی نیست
شمارهٔ ۲۴۶ — خوش آن کز فکر بیش و کم گذشته ست
شمارهٔ ۲۴۴ — غنچه دلتنگ و لاله در خون است
شمارهٔ ۲۴۳ — ز جوش ناله به دل اضطراب بسیار است
شمارهٔ ۲۴۲ — همچو لاله روزگارم در قدح نوشی گذشت
شمارهٔ ۲۴۷ — موسم کسب هوا شد که دگر مهتاب است
شمارهٔ ۲۴۱ — سینه ریشان ترا تیغ شهادت مرهم است
شمارهٔ ۲۵۶ — از عشق حکایت مکن افسانه بزرگ است
شمارهٔ ۲۵۱ — پایه ی نعش مرا یار من از جا برداشت
شمارهٔ ۲۵۳ — غیر بدگویی اگر خصم پرآشوب نداشت
شمارهٔ ۲۵۰ — حاصل سوختگان در ره برق خطر است
شمارهٔ ۲۵۲ — سوختن از تب سوزان محبت تابی ست
شمارهٔ ۲۴۹ — زان می که باغ را رخ او در پیاله ریخت
شمارهٔ ۲۵۵ — در باغ بی تو خاطر سنبل شکسته است
شمارهٔ ۲۵۴ — عشق را چندان که مهرش بود هم کینش بد است
شمارهٔ ۲۶۱ — امشب که ز بختم به سوی بزم تو راه است
شمارهٔ ۲۶۰ — چنان ز گریه ی من اشک همنشینم ریخت
شمارهٔ ۲۶۲ — یار ما مونس بد و نیک است
شمارهٔ ۲۶۳ — دلم چو شمع همه عمر میهمان خود است
شمارهٔ ۲۶۴ — خون دلم چو لاله، آرایش ایاغ است
شمارهٔ ۲۵۹ — خصمی به میان من و غیر از سخن توست
شمارهٔ ۲۵۸ — کی توان در عشق، بی سامان حیرانی نشست؟
شمارهٔ ۲۵۷ — می بی منت اگر میل کنی، حیرانی ست
شمارهٔ ۲۶۸ — آن گل که توان حرفی ازان زد گل داغ است
شمارهٔ ۲۷۰ — به توبه هر که ز یک قطره ی شراب گذشت
شمارهٔ ۲۶۹ — بیا که فصل خوش روزگار نزدیک است
شمارهٔ ۲۶۵ — من تشنه ی آن چشمه که آبش همه خون است
شمارهٔ ۲۷۱ — ره بیرون شدنم زین چمن از یاد شده ست
شمارهٔ ۲۷۲ — در گلستان جهان هر مرغ نالان خود است
شمارهٔ ۲۶۷ — بازم از زخم خدنگش در دل و جان آتش است
شمارهٔ ۲۶۶ — خط نیست این به گرد گلت، سبزه ی تری ست
شمارهٔ ۲۷۶ — شکسته خاطرم و رغبت نشاطم نیست
شمارهٔ ۲۸۰ — درین حدیقه دل مستمند بسیار است
شمارهٔ ۲۷۷ — ایام بهار است و گلی در چمنم نیست
شمارهٔ ۲۷۵ — مرا کی از سبوی می گزیر است
شمارهٔ ۲۷۸ — از شوق تو دل همره عمر گذران است
شمارهٔ ۲۷۳ — شمع از هوای وصلت، در حالت هلاک است
شمارهٔ ۲۷۴ — از بس که تلخکام ازین ناتوان گذشت
شمارهٔ ۲۷۹ — خطش دمید و به نازش نیاز من باقی ست
شمارهٔ ۲۸۶ — حکایت لب او همچو قند مشهور است
شمارهٔ ۲۸۷ — مشرق خورشید را فیض گریبان تو نیست
شمارهٔ ۲۸۸ — غنچه را برگ گل آیا در گریبان از کجاست
شمارهٔ ۲۸۲ — ای دل سفر به لجه ی عمان مبارک است
شمارهٔ ۲۸۳ — چند باشم ز در دیر مغان دور، بس است
شمارهٔ ۲۸۱ — در دلم بگذشت و چشمم اشک بی‌تابانه ریخت
شمارهٔ ۲۸۵ — شراب غمزه ی مست تو خون بی گنه است
شمارهٔ ۲۸۴ — دماغ ساغر می از شراب ما خشک است
شمارهٔ ۲۹۰ — گرمی گریه به سودای تو دامانم سوخت
شمارهٔ ۲۹۱ — نوای مرغ شباهنگ، ناله ی نی ماست
شمارهٔ ۲۹۳ — سر نهادن به سر کوی غمت تسلیم است
شمارهٔ ۲۹۴ — شد بهار و لاله صحن باغ را میخانه ساخت
شمارهٔ ۲۹۲ — بیا که دل ز ورق حرف کینه خواهی شست
شمارهٔ ۲۹۶ — بوالهوس! با عشق خوبان این قدر امساک چیست
شمارهٔ ۲۹۵ — کاروان اشک هرگه بی توام از دل گذشت
شمارهٔ ۲۸۹ — شد عمرها و شورش عشقم ز سر نرفت
شمارهٔ ۳۰۰ — هر کجا موجی ست، از مژگان ما برخاسته ست
شمارهٔ ۳۰۱ — خونم از دوری می در تن لاغر خشک است
شمارهٔ ۳۰۳ — خوش نیست به اهل طلب ایام لئیم است
شمارهٔ ۳۰۴ — آیینه را ز چشم تو تاب نگاه نیست
شمارهٔ ۳۰۲ — خضر از لب تشنگان روی آتشناک اوست
شمارهٔ ۲۹۷ — ای گل دگر ز دست کجا می گذارمت
شمارهٔ ۲۹۸ — راحتی ما را اگر می باشد از آزار ماست
شمارهٔ ۲۹۹ — رفتی و از نقش رویت دیده ی خونین پر است
شمارهٔ ۳۰۶ — دلم به عشق ز آسیب فتنه آزاد است
شمارهٔ ۳۰۷ — شکوه ی احباب را نتوان به خود مشکل گرفت
شمارهٔ ۳۰۹ — با وجود صد هنر، لافم ز شعر دلکش است
شمارهٔ ۳۱۰ — معنی رنگین به هر اندیشه نیست
شمارهٔ ۳۰۸ — بجز نسیم که آن زلف تابدار شکست
شمارهٔ ۳۱۲ — شبم این روشنی کز آه دیده ست
شمارهٔ ۳۱۱ — هما به طالع من بال و پر ز بوم گرفت
شمارهٔ ۳۰۵ — واقف کسی ز شیوه ی آن کج کلاه نیست
شمارهٔ ۳۱۷ — مقیم کوی عشق از قید هر تکلیف آزاد است
شمارهٔ ۳۱۹ — همچو مرغان قفس ما را ز گل بویی بس است
شمارهٔ ۳۱۳ — در دشت جز غم تو مرا غمگسار نیست
شمارهٔ ۳۱۸ — به سینه ام ز غمت داغ بر سر داغ است
شمارهٔ ۳۲۰ — از بهار وصلم امشب جیب و دامان پر گل است
شمارهٔ ۳۱۵ — شور عجبی در چمن از بلبل صبح است
شمارهٔ ۳۱۴ — کوی عشق است و سعادت را در اینجا کارهاست
شمارهٔ ۳۱۶ — آفت باد خزان را می توان معذور داشت
شمارهٔ ۳۲۵ — در مقام بی خطر، آزادگان را خواب نیست
شمارهٔ ۳۲۷ — از خم زلفش دلم با آه و افغان بازگشت
شمارهٔ ۳۲۸ — آن قدر سوزی که خواهد شعله با آه من است
شمارهٔ ۳۲۱ — مژده یاران را که یار از دست ما ساغر گرفت
شمارهٔ ۳۲۴ — به چشم همت من عرصه ی زمین تنگ است
شمارهٔ ۳۲۲ — دلم بی طره ای آشفته حال است
شمارهٔ ۳۲۳ — ز عشقم به هر محفل افسانه ای ست
شمارهٔ ۳۲۶ — حسن با مهر و وفا بیگانه است
شمارهٔ ۳۲۹ — نشان هستی من چون حباب پیرهن است
شمارهٔ ۳۳۶ — عشق خونریز که شیر مست است
شمارهٔ ۳۳۳ — گر عاشقی، از گنه چه باک است
شمارهٔ ۳۳۱ — چو مجنون بر زبانم حرف او افسانهٔ لیلی‌ست
شمارهٔ ۳۳۰ — قصه ی منصور را سر کرده است
شمارهٔ ۳۳۲ — عاشقانیم، به ما طعنه ی دیگر خود نیست
شمارهٔ ۳۳۴ — مرا گوش از بهر پیغام اوست
شمارهٔ ۳۳۵ — همه تن خون دل من همچو دهان زخم است
شمارهٔ ۳۳۸ — از مصلحت الفت به من پیر گرفته ست
شمارهٔ ۳۴۲ — هر کجا حرف تو آید به میان، گل گوش است
شمارهٔ ۳۴۰ — زین پس سر مینای می ناب سلامت!
شمارهٔ ۳۴۱ — لطف این دلشکنان [در حق] ما معلوم است
شمارهٔ ۳۳۷ — چون شحنه مرا پنجه ی تقدیر گرفته ست
شمارهٔ ۳۴۴ — با مدعی گذشته ام بر کنار بحث
شمارهٔ ۳۴۳ — ز دیده اشک چکد روز وصل یار عبث
شمارهٔ ۳۳۹ — از عیش دل مرا چه رنگ است
شمارهٔ ۳۴۶ — به من ز یاد رخ اوست گلستان محتاج
شمارهٔ ۳۴۷ — گلی به رنگ رخش گلستان ندارد هیچ
شمارهٔ ۳۴۹ — دارم هوس رخصت آهی و دگر هیچ
شمارهٔ ۳۵۲ — ای کشیده می از قرابهٔ صبح
شمارهٔ ۳۵۰ — بیخودی از گل روی تو کند بلبل صبح
شمارهٔ ۳۴۵ — زاهد بیا و پرده برافکن ز راز خبث
شمارهٔ ۳۵۱ — خوش آن دمی که لبم گردد آشنای قدح
شمارهٔ ۳۴۸ — شیخ است و خودآرایی بسیار و دگر هیچ
شمارهٔ ۳۵۶ — سودی به ره عشق ز تدبیر نباشد
شمارهٔ ۳۵۵ — شد باغ از بهار، سفید و سیاه و سرخ
شمارهٔ ۳۵۷ — زبان که یاد دل بوالفضول می‌آرد
شمارهٔ ۳۵۸ — طالع من شد ضعیف از بس غم افلاک خورد
شمارهٔ ۳۵۳ — بر ما دمی نمی گذرد بی شراب تلخ
شمارهٔ ۳۶۰ — زین چرخ ستمکشان نرستند
شمارهٔ ۳۵۴ — حاصل من نیست از شهد سخن جز کام تلخ
شمارهٔ ۳۵۹ — چند چون مرغ کسی بادیه پیما باشد؟
شمارهٔ ۳۶۱ — سحر شد و دم تأثیر ناله می‌گذرد
شمارهٔ ۳۶۳ — فصلی چنین که بلبل، از شوق جوش دارد
شمارهٔ ۳۶۲ — عمرها رفت و نشد نام زلیخایی بلند
شمارهٔ ۳۶۵ — وجودم را غم عشق تو ای بی‌باک می‌سوزد
شمارهٔ ۳۶۷ — آبروی تیغ را خونگرمی بسمل برد
شمارهٔ ۳۶۴ — امشب گل شکفتگی ما دو رنگ بود
شمارهٔ ۳۶۸ — ماه چون روی او نمی باشد
شمارهٔ ۳۶۶ — به صحرا آن کمان‌ابرو پی نخجیر می‌آید
شمارهٔ ۳۷۳ — در چمن دوش صبا بوی تو سودا می‌کرد
شمارهٔ ۳۷۶ — به غیر کار جفا آسمان نمی‌داند
شمارهٔ ۳۷۰ — ای نهاده حسن را برطاق از ابروی بلند
شمارهٔ ۳۷۲ — آمد دی و ز میکده ها شور شد بلند
شمارهٔ ۳۷۴ — دامان طرب بهار افشاند
شمارهٔ ۳۷۵ — خوش آن عاشق که خون از دیدهٔ نمناک او ریزد
شمارهٔ ۳۷۱ — حمله ی شوق تو غافل را دل آگاه داد
شمارهٔ ۳۶۹ — می دو ساله به لب های یار من نرسد
شمارهٔ ۳۷۸ — چشم من ناز توتیا نکشد
شمارهٔ ۳۷۹ — آن کس که ز آسوده دلی رنگ برآرد
شمارهٔ ۳۸۱ — بی قراران گر ز کوی او برون گامی نهند
شمارهٔ ۳۸۳ — مرا بر حاصل کس نیست امید
شمارهٔ ۳۸۲ — مطلب بجز آزار ز مطلوب نباشد
شمارهٔ ۳۸۴ — به من هردم ز روی مهربانی یار می‌پیچد
شمارهٔ ۳۷۷ — قاصد، دیگر به تو کم می‌رسد
شمارهٔ ۳۸۰ — عشق دل‌ها را به آن زلف چو سنبل می‌دهد
شمارهٔ ۳۸۸ — ز دل غبار به چشم پر آب می‌آید
شمارهٔ ۳۹۰ — می‌خورم خون که حنا آن کف پا می‌بوسد
شمارهٔ ۳۸۹ — از دل گله ی ما ره اظهار نداند
شمارهٔ ۳۹۱ — چو حسن سبز تمنای اهل دید بود
شمارهٔ ۳۹۲ — گل به غفلت ز گلستان جهان برخیزد
شمارهٔ ۳۸۵ — نه همین از تو مرا گرد غم از سینه رود
شمارهٔ ۳۸۷ — تا از قبول عشق، سخن بهره مند شد
شمارهٔ ۳۸۶ — چشم خویشان را حسد از بس به دولت شور کرد
شمارهٔ ۳۹۴ — ابر چشمم چون به عزم گریه دامان بشکند
شمارهٔ ۳۹۵ — خراب نشئهٔ آن لب، می و مینا نمی‌داند
شمارهٔ ۳۹۹ — شد بهار و شمع با گل آشنایی می‌کند
شمارهٔ ۳۹۷ — ازین حسرت که دور از دامن دلدار می‌ماند
شمارهٔ ۳۹۸ — بی‌لب او باده بر طبع ایاغم می‌خورد
شمارهٔ ۴۰۰ — زاهد امشب تا سحر با ما شراب ناب زد
شمارهٔ ۳۹۶ — به کوی عشق اسیران به بوی یار روند
شمارهٔ ۳۹۳ — عشق در هرجا نقاب از روی زیبا می‌کشد
شمارهٔ ۴۰۳ — درد ما خسته دلان تن به مداوا ندهد
شمارهٔ ۴۰۶ — می حرام محتسب بادا که بی‌ما می‌خورد!
شمارهٔ ۴۰۴ — جا به هر دل که گرفت او، دگر از جا نرود
شمارهٔ ۴۰۵ — با لطف ساعدت ید بیضا نمی‌رسد
شمارهٔ ۴۰۷ — دلم آشفتگی در کار هرکس دید، می‌لرزد
شمارهٔ ۴۰۱ — سیل ویرانی ز کنج خانهٔ ما می‌برد
شمارهٔ ۴۰۲ — مرا ز بزم خود آن پر عتاب می‌راند
شمارهٔ ۴۰۸ — شد بهار و باغبان دیگر در دکان گشود
شمارهٔ ۴۱۴ — کسی کز عاشقی دم زد، چه باک از دشمنی دارد
شمارهٔ ۴۱۵ — چه پروای گلستان و سر و برگ چمن دارد
شمارهٔ ۴۰۹ — باغبان خُلد از گلزار ما گل می‌برد
شمارهٔ ۴۱۱ — رونق ناموس را چون عشق رسوا بشکند
شمارهٔ ۴۱۰ — دلم چو غنچه ز گلگشت باغ می‌گیرد
شمارهٔ ۴۱۶ — مرا به کوی تو دلگرمی شراب آورد
شمارهٔ ۴۱۲ — درین ره کعبه سنگ راه باشد
شمارهٔ ۴۱۳ — دل آشفته از نام شراب ناب می سوزد
شمارهٔ ۴۲۰ — تا مرا تعلیم عشق او نواپرداز کرد
شمارهٔ ۴۲۱ — آنکه در پیری می عشرت به ساغر می‌کند
شمارهٔ ۴۲۲ — اسیر عشق تو سود و زیان چه می‌داند
شمارهٔ ۴۲۴ — اهل شیراز، بهشتی صفتان دهرند
شمارهٔ ۴۱۷ — نوبهار است و جنونم سوی هامون می‌کشد
شمارهٔ ۴۲۳ — از نفس آنچه دلم دید، ز زنجیر ندید
شمارهٔ ۴۱۹ — زین چمن گر لاله ذوق از تاج شاهی می‌برد
شمارهٔ ۴۱۸ — شمع، برقع ز پی پاس تجلی دارد
شمارهٔ ۴۲۵ — غریبی را به من عشقت وطن کرد
شمارهٔ ۴۲۸ — خورشید از نمود رخت بی نمود شد
شمارهٔ ۴۲۹ — چون در دلش ز لعل تو اندیشه بگذرد
شمارهٔ ۴۳۰ — خراب لعل لبت کی شراب می‌گیرد
شمارهٔ ۴۲۷ — روزگار از چمن وصل توام دور افکند
شمارهٔ ۴۳۱ — کامم ز جهان گوهر نایاب برآمد
شمارهٔ ۴۳۲ — در گدایی همت ما پادشاهی می‌کند
شمارهٔ ۴۲۶ — رسید آن مست و از گردن صراحی در بغل دارد
شمارهٔ ۴۳۸ — گل ز بویت در گلستان لاف شاهی می‌زند
شمارهٔ ۴۳۷ — به عشق باده ز خون امید و بیم خورند
شمارهٔ ۴۴۰ — عنان شکوه را در بزم او دست ادب پیچد
شمارهٔ ۴۳۹ — کاروانی دگر از مصر هوس می‌آید
شمارهٔ ۴۳۴ — به کوی عشق، دل دادخواه می‌خواهند
شمارهٔ ۴۳۳ — می‌گریزد خوابم از جایی که مخمل می‌برند
شمارهٔ ۴۳۶ — دیگر بهار شد که هوا گلفشان شود
شمارهٔ ۴۳۵ — قفس ترا چو خوش افتاد به ز باغ بود
شمارهٔ ۴۴۱ — از عکس رخش که تاب دارد
شمارهٔ ۴۴۲ — چشم خود بگشا حدیث خوش نگاهی می‌رود
شمارهٔ ۴۴۴ — چنان به عشق تو دل با زمانه شک دارد
شمارهٔ ۴۴۳ — در ره شوق، دل از بیم خطر می‌لرزد
شمارهٔ ۴۴۶ — مژگان من وظیفهٔ خوناب می‌خورد
شمارهٔ ۴۴۵ — به راه شوق، خضر جستجو چه می داند
شمارهٔ ۴۴۸ — خوش آنکه خسته دلان می ز جام ژرف کشند
شمارهٔ ۴۴۷ — ز خنده آب بقا را به تشنه شور کند
شمارهٔ ۴۵۳ — بلبل ما ناله بر آهنگ غربت ساز کرد
شمارهٔ ۴۵۵ — تنها من ضعیف ندارم بدن کبود
شمارهٔ ۴۵۴ — عاشق پرشِکوه خاموش از تغافل می‌شود
شمارهٔ ۴۵۶ — ز می به آب فتادن مرا زیان دارد
شمارهٔ ۴۴۹ — شد بناگوش، چو صبحم همه یکبار سفید
شمارهٔ ۴۵۲ — ز بس اندیشه از آشوب ملک جم، نگین دارد
شمارهٔ ۴۵۰ — قدح بر چشمهٔ خورشید در جوهر شرف دارد
شمارهٔ ۴۵۱ — اضطراب شعله را داغم به گلخن می‌دهد
شمارهٔ ۴۶۳ — چشم پرافسون او سحرآفرینی می‌کند
شمارهٔ ۴۶۴ — همای شوق من بر قاف همت آشیان دارد
شمارهٔ ۴۵۷ — همچو مرغ از دست من پیمانهٔ مل می‌پرد
شمارهٔ ۴۵۸ — چو شعله آن گل رویم به روی خار کشید
شمارهٔ ۴۶۰ — عشق آشوب دل و جوش درون می‌آرد
شمارهٔ ۴۶۱ — از دیر و کعبه تا به دو جانب دو خانه ماند
شمارهٔ ۴۶۲ — دلم به سینه ز ننگ سخنوری خون شد
شمارهٔ ۴۵۹ — ساقی ما که بسی چشم و دل از پی دارد
شمارهٔ ۴۶۶ — وقت آن شد که جنون رخت به صحرا ببرد
شمارهٔ ۴۶۵ — دلم آسوده شد تا در خم زلفش مکان دارد
شمارهٔ ۴۶۹ — چشم توام ز هوش تهیدست می کند
شمارهٔ ۴۶۷ — ای به خورشید سیاهی زده از روی سفید
شمارهٔ ۴۶۸ — ز گریه گشت مرا دیده ی خراب سفید
شمارهٔ ۴۷۱ — دلم در باغ نتوانست امشب خواب راحت کرد
شمارهٔ ۴۷۲ — دلم چو لاله در اطراف باغ می‌رقصد
شمارهٔ ۴۷۰ — شورش منصور را آخر سرم معراج شد
شمارهٔ ۴۷۶ — خون بی تابان به محشر نیست بی گفت و شنید
شمارهٔ ۴۷۸ — چه غم دارد مرا از خویش اگر محروم می‌سازد
شمارهٔ ۴۸۰ — دوستان می‌روم از خود که صبا می‌آید
شمارهٔ ۴۷۷ — نوبهار آمد که روی باغ را گلگون کند
شمارهٔ ۴۷۹ — نکته سنجان! صفحه را از وصف می گلگون کنید
شمارهٔ ۴۷۵ — چو آیینه خیالش در دلم بسیار می‌گردد
شمارهٔ ۴۷۳ — از گریبان سر نیاوردم برون تا چاک شد
شمارهٔ ۴۷۴ — به دست آیینه از عکس رخش گلدسته را ماند
شمارهٔ ۴۸۵ — نگاه از شوق دیدارت به چشم من نمی‌گنجد
شمارهٔ ۴۸۶ — رفت اشکم که سری بر گذر یار کشد
شمارهٔ ۴۸۷ — دارم دلی که پای ز هر گلشنی کشید
شمارهٔ ۴۸۸ — دل حزین عجبی نیست کز نوا افتد
شمارهٔ ۴۸۱ — حریر شعله ی ما را در آب می بافند
شمارهٔ ۴۸۲ — در چمن ای گلرخان تا چند منزل خوش کنید
شمارهٔ ۴۸۴ — برگ عیشی قسمت ما نیست در بستان هند
شمارهٔ ۴۸۳ — خوش آنکه دوستی از دوست باخبر گردد
شمارهٔ ۴۸۹ — همچو شمعم آتش از مژگان به دامن می‌چکد
شمارهٔ ۴۹۲ — دلم چون هاله دامی از پی صید مهی دارد
شمارهٔ ۴۹۰ — چون مست من سوار به عزم شکار شد
شمارهٔ ۴۹۳ — هیچ کس یک قطره آبم غیر چشم تر نداد
شمارهٔ ۴۹۱ — ز دام عشق کی آزادی‌ام هوس باشد
شمارهٔ ۴۹۵ — تیغ ما آلوده ی خون کسی از کین نشد
شمارهٔ ۴۹۴ — جلوه را زیور نباید چون به آیین می‌رود
شمارهٔ ۴۹۶ — اگر دریا ز اشکم دم زند، آشوب می‌خواهد
شمارهٔ ۴۹۹ — لاله و گل چهره از شرم تو رنگین کرده اند
شمارهٔ ۵۰۲ — یک تن به جهان خاطر وارسته ندارد
شمارهٔ ۵۰۴ — لب تو ساغر می را نمک به کار کند
شمارهٔ ۵۰۳ — یاد ایامی که بلبل چون من محزون نبود
شمارهٔ ۵۰۱ — روز بی‌معشوق و شب بی‌جام گلگون می‌رود
شمارهٔ ۵۰۰ — فلک انجام کاروبار ما داند چه خواهد شد
شمارهٔ ۴۹۷ — کسی را در فغان ناله چون محبوب می‌خواهد
شمارهٔ ۴۹۸ — نسیم صبحدم از موسمی نوید دهد
شمارهٔ ۵۰۵ — چو می فروش به مینا شراب ناب کند
شمارهٔ ۵۰۶ — هرکه دلتنگ است کی در عشق چون من می‌شود
شمارهٔ ۵۰۹ — فلک دایم به قصد مردم وارسته می‌گردد
شمارهٔ ۵۰۷ — چو حسن پرده گشا از پی نظاره شود
شمارهٔ ۵۰۸ — کار من خراب ندانم کجا رسد
شمارهٔ ۵۱۲ — کجاست عشق که آتش فروز آه شود
شمارهٔ ۵۱۱ — بهار رفته ز بس دل‌پذیر می‌آید
شمارهٔ ۵۱۰ — مشکل که یاد ما به قدح نوشی آورد
شمارهٔ ۵۱۸ — ساقی دلگشای ما آمد
شمارهٔ ۵۱۶ — خرم آن روزی که یاری جانب یاری رود
شمارهٔ ۵۱۷ — رشکم ز گفتگوی تو خاموش می‌کند
شمارهٔ ۵۱۹ — از نکهت تو باده ره هوش می زند
شمارهٔ ۵۱۳ — خودپرستند بتان، خیل خدا نشناسند
شمارهٔ ۵۱۵ — بازم از ابر قدح برقی به خرمن ریختند
شمارهٔ ۵۲۰ — دل به تدبیر رهایی چو به سویم بیند
شمارهٔ ۵۱۴ — باده در جام خمار من دلگیر کنید
شمارهٔ ۵۲۳ — ز دست رفت دل و در پی شراب افتاد
شمارهٔ ۵۲۴ — غبار خط نوخیزت ز سوی مشک می‌آید
شمارهٔ ۵۲۵ — فغان کز دِیْر، زاهد سبحه را بگسسته می‌آرد
شمارهٔ ۵۲۲ — مشاطه خم گیسوی جانانه نسازد
شمارهٔ ۵۲۷ — لاله ای هرجا که بیند، داغ ما روشن شود
شمارهٔ ۵۲۸ — بر رخت راه نگاه از گلستان بیرون رود
شمارهٔ ۵۲۱ — نه همین نازش مرا منع از رخ او می‌کند
شمارهٔ ۵۲۶ — هرکه شوق طایر وصل تو صیادش کند
شمارهٔ ۵۳۰ — خنده ی شوخ تو فرصت به تغافل ندهد
شمارهٔ ۵۳۲ — دل بی‌لبت شکفته به ساغر نمی‌شود
شمارهٔ ۵۳۱ — صبرم از درد تو تکلیف مداوا می‌کند
شمارهٔ ۵۳۴ — دگر عشق بر جان غم پرورم زد
شمارهٔ ۵۳۵ — کرشمهٔ تو اگر دست از شراب کشد
شمارهٔ ۵۳۳ — نهال ما که چو نی پر ز بند می‌روید
شمارهٔ ۵۳۶ — آیینه از خیال رخش آفتاب شد
شمارهٔ ۵۲۹ — کرده‌ام در گوشهٔ ایران قناعت کار خود
شمارهٔ ۵۳۸ — بس که بر من چشم او افسون سودا می دمد
شمارهٔ ۵۳۷ — بعد ازین از باغ در گلخن وطن خواهیم کرد
شمارهٔ ۵۴۲ — گلستان را سرو نوخیز قدش آباد کرد
شمارهٔ ۵۴۰ — از بزم می چو آن قد رعنا بلند شد
شمارهٔ ۵۳۹ — گل از هوای تو در رنگ و بو نمی‌گنجد
شمارهٔ ۵۴۴ — ز مرگم گر غبار غم که در دل بود، برخیزد
شمارهٔ ۵۴۳ — زلفت ز من حزین گریزد
شمارهٔ ۵۴۱ — چون گل ز پاره ی دلم اسباب داده اند
شمارهٔ ۵۵۱ — در چمن شمشاد من گر شانه بر کاکل زند
شمارهٔ ۵۵۲ — قلم من که سخن با ورق دل دارد
شمارهٔ ۵۴۶ — از فروغ چهره، گلخن را چو گلشن می‌کند
شمارهٔ ۵۴۵ — بی‌نیازی عارفان را کارسازی می‌کند
شمارهٔ ۵۴۸ — با عشق، کی مراتب امید شد بلند؟
شمارهٔ ۵۵۰ — دود از جگرم زمزمه ی چنگ برآورد
شمارهٔ ۵۴۷ — سرشک شوق تو آبی به جوی ما آورد
شمارهٔ ۵۴۹ — دلم آن زلف سیه برد و تغافل دارد
شمارهٔ ۵۵۳ — می کشان در انجمن چون حرف لعل او زنند
شمارهٔ ۵۵۴ — به هر چمن که دلم با فغان درون آید
شمارهٔ ۵۵۵ — به بزم وصل، دل من ز جا نمی جنبد
شمارهٔ ۵۵۶ — من این دردی که دارم چاره‌اش آن سیمتن باشد
شمارهٔ ۵۵۸ — لبت چون غنچه دلتنگی ندارد
شمارهٔ ۵۵۷ — به عمر خضر تغافل ز بی نیازی کرد
شمارهٔ ۵۵۹ — به دل هر چیز بیند عشق آتشخو بسوزاند
شمارهٔ ۵۶۰ — در عشق دلم را به جبین نقش وفا بود
شمارهٔ ۵۶۵ — آنکه چون گل غیر جام لعل دورانش نداد
شمارهٔ ۵۶۷ — اسیر عشق از کف ساغر خوناب نگذارد
شمارهٔ ۵۶۱ — چو آهم گرم گردد، دوست از دشمن نمی‌داند
شمارهٔ ۵۶۶ — یاد روی او کتانم را لباس ماه کرد
شمارهٔ ۵۶۳ — از خون خویش می به ایاغ تو می کنند
شمارهٔ ۵۶۸ — اهل عالم که ز اقبال هما می گویند
شمارهٔ ۵۶۴ — گل ز رخسار تو رنگ و بو به دامن می کشد
شمارهٔ ۵۶۲ — نماند باده و آن تندخو نمی‌آید
شمارهٔ ۵۷۱ — عشق از سرم چو شور ز میخانه کم نشد
شمارهٔ ۵۷۲ — چون خم می امشب از مستی دلم در جوش بود
شمارهٔ ۵۷۰ — مطرب این مجلس امشب راه دل‌ها می‌زند
شمارهٔ ۵۷۴ — سرم چو گوی به میخانه بی درنگ دود
شمارهٔ ۵۷۵ — کسی کو تا ز کار اهل همت سر برون آرد
شمارهٔ ۵۷۳ — خطش به تازه باعث ناز و نیاز شد
شمارهٔ ۵۶۹ — نه جا در باغ و بستانی، نه ره در گلشنی دارند
شمارهٔ ۵۷۶ — جز خم می کو کسی تا چاره ی پیری کند
شمارهٔ ۵۸۱ — اضطراب دلم از شوق تو دیدن دارد
شمارهٔ ۵۸۰ — از قفای زلف مشکین تو عنبر می‌دود
شمارهٔ ۵۸۳ — در ره عشق بتان جان ز بلا نتوان برد
شمارهٔ ۵۸۲ — گل پی نکهت او دست دعا کرد بلند
شمارهٔ ۵۸۴ — ز بالین همنشینم هر نفس غمناک برخیزد
شمارهٔ ۵۷۸ — ننگ مستی تا به کی قدر کمالم بشکند
شمارهٔ ۵۷۷ — چه رنگ ها که ازین سیمتن شکسته شود
شمارهٔ ۵۷۹ — ای دریده ز تو گل پیرهن خون آلود
شمارهٔ ۵۸۷ — اهل میخانه گلاب از گل صهبا گیرند
شمارهٔ ۵۸۹ — می تا به کی ز رنگم، در زیر ننگ باشد
شمارهٔ ۵۹۱ — در گلستانی که هر زاغی خوش آوازی کند
شمارهٔ ۵۸۶ — شکفته گل ز بر خار ما همیشه رود
شمارهٔ ۵۹۰ — از جهان هرکه چو ما خرقه بدوشان گذرد
شمارهٔ ۵۸۵ — چه عیش ها که اسیران به وصل ساز کنند
شمارهٔ ۵۹۲ — رهنمای مقصد هرکس توکل می‌شود
شمارهٔ ۵۸۸ — جان فراوان است اگر جانانه‌ای پیدا شود
شمارهٔ ۵۹۴ — مرا معانی کوتاه، دلپسند نباشد
شمارهٔ ۵۹۳ — نگذرد فتنه ز راهی که پی او باشد
شمارهٔ ۵۹۷ — جرعه ای تا می خورد، خون در ایاغم می کند
شمارهٔ ۵۹۶ — در سر کوی تو جمعند پریشانی چند
شمارهٔ ۵۹۵ — برای طعنه ی ما این همه چه در جوشند
شمارهٔ ۵۹۸ — زین گلستان تا قیامت، جوش بلبل کم مباد
شمارهٔ ۶۰۰ — خروش فتنه‌ای از روزگار می‌آید
شمارهٔ ۵۹۹ — بی تو معموره ی دل رو به خرابی دارد
شمارهٔ ۶۰۴ — می‌کشان روی تمنا کی به زمزم می‌نهند
شمارهٔ ۶۰۵ — از چشم من خیال تو بیرون نمی‌رود
شمارهٔ ۶۰۶ — می بده ساقی که حسن باغ و بستان می‌رود
شمارهٔ ۶۰۸ — آیینه را چو نوبت دیدار می‌رسد
شمارهٔ ۶۰۱ — پرتوی هردم به دل فیض الهی افکند
شمارهٔ ۶۰۲ — دلم امشب ز جنون چون خم می جوشان بود
شمارهٔ ۶۰۳ — سری دارم چو مغزش در میان درد
شمارهٔ ۶۰۷ — چو گل به آب روان شد، چو می به تاب آمد
شمارهٔ ۶۱۱ — تیغ بردار که چون حوصله بی تاب شود
شمارهٔ ۶۱۴ — پیاله چون به من از دست او حواله شود
شمارهٔ ۶۰۹ — ای خوش آن روز که آن سیب ذقن سبز شود
شمارهٔ ۶۱۵ — ز فیض شمع رخت ذره آفتاب شود
شمارهٔ ۶۱۲ — نه همین تنها مرا چون شمع، آتش قوت کرد
شمارهٔ ۶۱۰ — آهم چو جوش زد، دل ناشاد بشکند
شمارهٔ ۶۱۶ — دل در طلب چه گوش به صوت درا کند
شمارهٔ ۶۱۳ — دل من ناله ز شوق تو پر آشوب کند
شمارهٔ ۶۱۷ — هر طرف جلوه کند، روی به ما بنماید
شمارهٔ ۶۱۸ — هم‌نشین از گریهٔ من کاشکی دامان کشد
شمارهٔ ۶۱۹ — در عشق، دل چه ناله ی مستانه می کشد
شمارهٔ ۶۲۰ — از بس که مرا بخت زبون شور برآمد
شمارهٔ ۶۲۱ — هر سنگ ریزه، طور تجلی نمی شود
شمارهٔ ۶۲۴ — قدم هرکس به راه او نهد منزل نمی‌خواهد
شمارهٔ ۶۲۳ — خوش آن نسیم کزان زلف مشکسود آید
شمارهٔ ۶۲۲ — به یاد زلفت از هر سینه بوی مشک می‌آید
شمارهٔ ۶۲۷ — غبار غم ز ابر نوبهاری در جهان گم شد
شمارهٔ ۶۲۸ — سحر که ناله مرا گرم چون جرس گیرد
شمارهٔ ۶۳۱ — چندروزه زندگی بر ما گرانی می‌کند
شمارهٔ ۶۲۵ — سایه ی بخت، مرا افسر شاهی باشد
شمارهٔ ۶۲۹ — قلم دگر به زبان حرف آشنا دارد
شمارهٔ ۶۳۲ — دلم از رهگذر فقر، حکایت نکند
شمارهٔ ۶۲۶ — بی توام ذوق کی از بستر راحت باشد
شمارهٔ ۶۳۰ — دل پی لاله‌رخان همچو صبا می‌گردد
شمارهٔ ۶۳۵ — مستان تواند خسته ای چند
شمارهٔ ۶۳۶ — شراب صحبت اهل جهان صداع آرد
شمارهٔ ۶۳۷ — به بی‌پروایی ما غافلان، تقدیر می‌خندد
شمارهٔ ۶۳۹ — چه شد نگاه تو گر شرم ما نگه دارد
شمارهٔ ۶۴۰ — از غم هرکسی این سوخته تن می لرزد
شمارهٔ ۶۳۳ — معشوق ما به جلوه چو آهنگ می‌کند
شمارهٔ ۶۳۸ — به عشق، کار جز از دست من نمی آید
شمارهٔ ۶۳۴ — لطف ساقی، خار از پهلوی آتش می کشد
شمارهٔ ۶۴۳ — کینهٔ ما را از او صبر و تحمل می‌کشد
شمارهٔ ۶۴۲ — چو در غمخانهٔ ما آید آن دلبر نمی‌ماند
شمارهٔ ۶۴۴ — دو روز عمر که خواه و نخواه می گذرد
شمارهٔ ۶۴۵ — بهار رفت و دل از ابر کامیاب نشد
شمارهٔ ۶۴۸ — در قید محبت دل ناشاد نباشد
شمارهٔ ۶۴۷ — مشاطه را جمال تو دیوانه می کند
شمارهٔ ۶۴۶ — دل در سواد زلف تو بیهوش می شود
شمارهٔ ۶۴۱ — سوی وطن ز ناله ام آشوب می برد
شمارهٔ ۶۵۶ — ماند ای شیخ، که مانی به ابابیل سفید
شمارهٔ ۶۵۲ — سر کن سخنی تا دل بدحال گشاید
شمارهٔ ۶۵۴ — آنچه در پرده ی گل بود نهان، روی تو بود
شمارهٔ ۶۵۵ — دلم آن پر عتاب می طلبد
شمارهٔ ۶۵۰ — بی‌سبب مردم به قید نام و ننگ افتاده‌اند
شمارهٔ ۶۵۳ — خرم آنان که به دل راه تمنا بستند
شمارهٔ ۶۴۹ — در بیابان هرکه یاد آن خم کاکل کند
شمارهٔ ۶۵۱ — در آزار دلم طفلی که از گردون سبق دارد
شمارهٔ ۶۵۹ — ای نغمه سرای چمنت بلبل کاغذ
شمارهٔ ۶۶۲ — شد بهار و بوستان را داد آب و تاب ابر
شمارهٔ ۶۶۰ — به خون خود کنم آلوده، ای صبا کاغذ
شمارهٔ ۶۶۱ — آمد بهار و شد می چون ارغوان لذیذ
شمارهٔ ۶۶۳ — پر شکوه مکن، خاطر آن ماه نگه دار
شمارهٔ ۶۵۷ — شد موی خضر در طلبت جابه جا سفید
شمارهٔ ۶۶۴ — زخم ناسورم من و از لطف مرهم شرمسار
شمارهٔ ۶۵۸ — در کوی تو دیوانه مرا نام نهادند
شمارهٔ ۶۷۱ — صبا دعای مرا سوی می گساران بر
شمارهٔ ۶۷۰ — ای دل ز آیینه تعلیم تن آسانی بگیر
شمارهٔ ۶۶۷ — زاهد بنای سست ورع را خراب گیر
شمارهٔ ۶۷۲ — دارد از داغ دل من خاطر مرهم غبار
شمارهٔ ۶۶۵ — حسن، شیرین را ازان می پرورد دایم به شیر
شمارهٔ ۶۶۶ — آمد بهار و باغ شکفت از سرور ابر
شمارهٔ ۶۶۸ — ای خطت سرمایه ی عنبرفروشان بهار
شمارهٔ ۶۶۹ — مست گر نیستی از شیوهٔ مستان مگذر
شمارهٔ ۶۷۳ — گلرخان بینند هرگه بر اسیر یکدگر
شمارهٔ ۶۷۵ — ای که همچون آب خواهد خورد خاکت غم مخور
شمارهٔ ۶۷۴ — نیستی عیش و طرب، بیگانگی کم یاد گیر
شمارهٔ ۶۷۶ — از دل برون نکرده خیال جفا هنوز
شمارهٔ ۶۷۸ — ز شوق وصل چو پروانه در سراغ مسوز
شمارهٔ ۶۷۹ — دهد مرغ دلم را عزم پرواز
شمارهٔ ۶۷۷ — از فیض ابر شد به چمن هر نهال سبز
شمارهٔ ۶۸۰ — مردم و زخم از دم شمشیر می‌آید هنوز
شمارهٔ ۶۸۱ — چنین کز من بود نخل سخن سبز
شمارهٔ ۶۸۲ — بهار در قدح گل می غریب مریز
شمارهٔ ۶۸۵ — چو موج، موسم گل سبحه را در آب انداز
شمارهٔ ۶۸۶ — چون گلم از جامه بر تن مانده دامانی و بس
شمارهٔ ۶۸۳ — همچو گل پرده ی دل در خس و خاشاک انداز
شمارهٔ ۶۸۷ — ای خوش آن سروری که از ناموس
شمارهٔ ۶۸۴ — صبحدم چون صاحبان غیب بر اهل نیاز
شمارهٔ ۶۸۸ — مگذر ز می، ز باطن اهل صفا بترس
شمارهٔ ۶۹۰ — راه شوقی نسپردم افسوس
شمارهٔ ۶۸۹ — از دلِ آشفتگان شرح پریشانی بپرس
شمارهٔ ۶۹۱ — همچو عنقاست مرا گوشه ای از دنیا بس
شمارهٔ ۶۹۴ — قدم برون نگذارم ز آستانهٔ خویش
شمارهٔ ۶۹۲ — ای به غیر از من ناکام، به کام همه کس
شمارهٔ ۶۹۵ — هر کجا گرم است بازار ادب، محجوب باش
شمارهٔ ۶۹۶ — باده، ای عیسی لقا از دست نامحرم مکش
شمارهٔ ۶۹۳ — زاهد از رشک این قدر گرم عتاب ما مباش
شمارهٔ ۶۹۷ — در وادی محبت، چون خضر راهبر باش
شمارهٔ ۷۰۲ — خوش آنکه باده ی ناب است مایه ی هوشش
شمارهٔ ۷۰۰ — چمنی را که بود خرمی از رخسارش
شمارهٔ ۷۰۱ — چو گل کسی که هوای تو برده آرامش
شمارهٔ ۶۹۹ — کار عاشق واژگون باشد ز سیر اخترش
شمارهٔ ۷۰۳ — هرکه را ساز بود زمزمه ی زنجیرش
شمارهٔ ۷۰۴ — خبر بگیر ز احوال خضر در کویش
شمارهٔ ۶۹۸ — عاشقی، دیگر به فکر منزل و مسکن مباش
شمارهٔ ۷۰۷ — زخم دل کم نیست، سامان گر نباشد گو مباش
شمارهٔ ۷۰۸ — شراب همچو گل و لاله خور ز ساغر خویش
شمارهٔ ۷۰۶ — درون کاسه ی سر دارم از جنون آتش
شمارهٔ ۷۰۹ — ز مژگان آب چشمم می زند جوش
شمارهٔ ۷۱۰ — هلاک تاج نه چون شمع صبحگاهی باش
شمارهٔ ۷۱۲ — هرکه سرگرم کند شوق تو چون خورشیدش
شمارهٔ ۷۱۱ — ای دل ز گرد کلفت عالم غمین مباش
شمارهٔ ۷۰۵ — از روی دل ز عاجزی خود خجل مباش
شمارهٔ ۷۱۸ — نیست همچون گل مرا از باده بیهوشی غرض
شمارهٔ ۷۱۶ — عقل نگذارد مرا یک دم ز دردسر خلاص
شمارهٔ ۷۱۷ — سرو شد باز با صبا رقاص
شمارهٔ ۷۱۹ — کنم برای جنون یارب از که سامان قرض
شمارهٔ ۷۱۴ — خرم آن گلشن که امید بهاری باشدش
شمارهٔ ۷۲۰ — بهار شد که کند شیخ جلوه‌گاه غلط
شمارهٔ ۷۱۳ — سر تا به پا چو شمع همه اشک و آه باش
شمارهٔ ۷۱۵ — چو گل که گفت درین باغ شاد و خندان باش
شمارهٔ ۷۲۶ — زهی نهال خزان دیده ای ز باغ تو شمع
شمارهٔ ۷۲۵ — زده گل دست بر دامان حافظ
شمارهٔ ۷۲۷ — ای شوق رخت سوخته مغز قلم شمع
شمارهٔ ۷۲۸ — هرکه را بینی، بود در فکر سامان طمع
شمارهٔ ۷۲۱ — منم که ساخته ام سور با عزا مربوط
شمارهٔ ۷۲۲ — ای گل روی تو بهار نشاط
شمارهٔ ۷۲۴ — نه می به جام و نه معشوق در کنار، چه حظ
شمارهٔ ۷۲۳ — به قدر جرم برد هرکسی ز رحمت حظ
شمارهٔ ۷۳۳ — حرف گل و حدیث بهار و خزان دروغ
شمارهٔ ۷۳۶ — دایم از بخت سیه بر خویش پیچانم چو زلف
شمارهٔ ۷۳۵ — کنم به جام می اوقات عمر چون جم صرف
شمارهٔ ۷۲۹ — زهی ز نور جبین تو در حجاب چراغ
شمارهٔ ۷۳۱ — ز تاب گل ز بس افروخت آشیانهٔ مرغ
شمارهٔ ۷۳۰ — از سرم کی می رود هرگز برون سودای داغ
شمارهٔ ۷۳۲ — چون کند در انجمن تاب رخش روشن چراغ
شمارهٔ ۷۳۴ — آهم اثر نیافت ز فریاد بی وقوف
شمارهٔ ۷۴۴ — رفت آن شمع و ز حسرت شد لب پیمانه خشک
شمارهٔ ۷۳۹ — شب چو وصف رخش کنم به رفیق
شمارهٔ ۷۴۰ — کدام سر که نشد خاک آستانهٔ عشق؟
شمارهٔ ۷۳۷ — چو غنچه در گرهی بند، نقد خود ز تلف
شمارهٔ ۷۴۳ — چند باشد ز گلشن افلاک
شمارهٔ ۷۳۸ — آتش به باغ زد ز خزان روزگار حیف
شمارهٔ ۷۴۱ — شد چو گلبن سبز در پیراهن من خار عشق
شمارهٔ ۷۴۲ — بس است، این همه زاهد مکن ادای خنک
شمارهٔ ۷۴۵ — لاله ام، در داغ دل بسیار دارم من شریک
شمارهٔ ۷۴۷ — همچو آتش داردم ایام در زندان سنگ
شمارهٔ ۷۴۹ — دارم دلی همچون جرس، پیوسته نالان در بغل
شمارهٔ ۷۴۶ — می آیدم به تحفه ز میخانه جام خشک
شمارهٔ ۷۴۸ — از سخن آن به که کس خاموش گردد همچو گل
شمارهٔ ۷۵۰ — ز باغ رفتی و گشتم کباب خندهٔ گل
شمارهٔ ۷۵۲ — در محبت بس که خواری دیدم از پهلوی دل
شمارهٔ ۷۵۱ — هر قطره ی شبنم رخ گل
شمارهٔ ۷۶۰ — منم که غیر سفر نیست پیشه ی دگرم
شمارهٔ ۷۵۶ — بر راه وعده، ای گل رعنا نشسته ام
شمارهٔ ۷۵۸ — خم می هست، چه اندیشه ی محشر دارم
شمارهٔ ۷۵۷ — جام می در کف ز کوی او جدایی می‌کنم
شمارهٔ ۷۵۵ — شب ز مستی شور در بزم شراب انداختیم
شمارهٔ ۷۵۳ — پروانه را چو مرغ چمن نیست تاب گل
شمارهٔ ۷۵۴ — مگر افتد گذارش سوی آن گل
شمارهٔ ۷۵۹ — ز مستی بر دم تیغ شهادت هر زمان غلتم
شمارهٔ ۷۶۱ — روم چو از سر کویش، نمی‌رود پایم
شمارهٔ ۷۶۸ — چون تنک‌ظرفان کجا من می ز ساغر می‌کشم
شمارهٔ ۷۶۴ — سوی خم می این دل مخمور فرستیم
شمارهٔ ۷۶۲ — به دل، آشفتگی از زلف خوبان بیشتر دارم
شمارهٔ ۷۶۳ — گهی با وصل و گه با حسرت دیدار می‌سازم
شمارهٔ ۷۶۵ — عشق کو تا مژه در خون جگر غوطه دهم
شمارهٔ ۷۶۷ — دمید صبح و به باغ از پی هوا رفتم
شمارهٔ ۷۶۶ — ز سنگ رهگذر اندیشه ای کجا دارم
شمارهٔ ۷۷۲ — در چمن چون گفتگویی از لب او واکنم
شمارهٔ ۷۷۴ — ز لاله و گل این باغ، کی خبر داریم
شمارهٔ ۷۷۶ — صوفیان را شده ز آهنگم
شمارهٔ ۷۶۹ — ای خوش آن ساعت که روی خنجری رنگین کنم
شمارهٔ ۷۷۵ — بیا که چتر سعادت ز برگ تاک کنیم
شمارهٔ ۷۷۳ — تکلیف شراب است نمک ریزی داغم
شمارهٔ ۷۷۱ — به دل شکست تمنای یاری چمنم
شمارهٔ ۷۷۰ — چو عندلیب نه از باده ی کهن مستم
شمارهٔ ۷۷۸ — ما در چمن بساط تمنا فکنده ایم
شمارهٔ ۷۸۱ — قطرهٔ خونابه‌ای تا سوی مژگان می‌کشم
شمارهٔ ۷۸۰ — نیم بلبل که فصل گل به گلشن آشیان گیرم
شمارهٔ ۷۸۴ — نقش ابروش به دل، روز فراقی بستیم
شمارهٔ ۷۸۳ — آنم که می به نغمه ی زنجیر می خورم
شمارهٔ ۷۸۲ — خوش آن که بینم روی او، وز اضطراب از خود روم
شمارهٔ ۷۷۹ — اثر در عالم از دارا و اسکندر نمی‌بینم
شمارهٔ ۷۷۷ — داغ نتواند گرفتن در دل ما جای زخم
شمارهٔ ۷۸۵ — به کوی عشق خوبان تا گذشتم
شمارهٔ ۷۸۹ — سر از کجاست که چون لاله فکر تاج کنیم
شمارهٔ ۷۸۶ — مگذار ز دستم که گل باغ وفایم
شمارهٔ ۷۸۷ — خوش آن روزی که می در هر چمن بی‌باک می‌خوردم
شمارهٔ ۷۸۸ — کی بود در چمن که سرودی نداشتیم
شمارهٔ ۷۹۲ — در سخن سنجی هرکس بتر از غمازیم
شمارهٔ ۷۹۱ — خویش را بر محرمان آن بت چین بسته‌ایم
شمارهٔ ۷۹۰ — ز تنهایی چو مینا راز با پیمانه می‌گویم
شمارهٔ ۷۹۷ — ما به گلزار معانی آب گوهر بسته‌ایم
شمارهٔ ۷۹۳ — هلال عیدم و ترک کلاه خورشیدم
شمارهٔ ۸۰۰ — ز فیض عشق تو چون حسن دلپذیر شدیم
شمارهٔ ۷۹۸ — افروخت رخ از باده و بگداخته بودم
شمارهٔ ۷۹۵ — لب مبند از ناله، می دانم جفا داری سلیم
شمارهٔ ۷۹۴ — ما چو مرغان قفس، زمزمه در دل داریم
شمارهٔ ۷۹۹ — ز شوقت گاه در دنبال گل همچون صبا افتم
شمارهٔ ۷۹۶ — هزار خانه خرابی به شهر و ده دارم
شمارهٔ ۸۰۴ — به افسون محبت دست آتش را به مو بندم
شمارهٔ ۸۰۷ — چو بلبل باعث شوریده‌گفتاری نمی‌دانم
شمارهٔ ۸۰۳ — صبح چون میل تماشای گلستان می‌کنیم
شمارهٔ ۸۰۸ — از زمین آزرده‌ام، وز آسمان رنجیده‌ام
شمارهٔ ۸۰۱ — در قفس از هر نسیمی عیش گلشن می‌کنم
شمارهٔ ۸۰۲ — چگونه زمزمه ای در چمن به کام کنم
شمارهٔ ۸۰۶ — ما راه فغان بر دل ناشاد گرفتیم
شمارهٔ ۸۰۵ — خوش آن روزی که بر آن طره‌های مشک‌بو پیچم
شمارهٔ ۸۱۱ — هوای توست در سر، سایهٔ گل را نمی‌دانم
شمارهٔ ۸۱۰ — به جامم بادهٔ ناب است و خون دل هوس دارم
شمارهٔ ۸۱۲ — ز بی‌پروایی چشمت دل آزرده‌ای دارم
شمارهٔ ۸۱۳ — منم که با می و مطرب همیشه در جنگم
شمارهٔ ۸۱۵ — چو سوسن از حدیث آرزوی دل زبان بستم
شمارهٔ ۸۰۹ — به دیده چند ز نقش تو گل بر آب زنم
شمارهٔ ۸۱۴ — ما همچو گل به چاک گریبان نشسته‌ایم
شمارهٔ ۸۱۶ — به کویت چون توانم من به این حال خراب آیم؟
شمارهٔ ۸۲۱ — بس که گشتم ناتوان، هرگه صفیری می‌کشم
شمارهٔ ۸۲۳ — گه ز شوق او در آتش، گاه در خون می‌رویم
شمارهٔ ۸۱۷ — گر امید رحمی از فریادرس می‌داشتم
شمارهٔ ۸۱۸ — از جنون عاشقی هرگز وطن نشناختم
شمارهٔ ۸۲۰ — جرعه‌ای ریز که تا چارهٔ خمیازه کنیم
شمارهٔ ۸۲۲ — ز من مپرس چه از روزگار می‌خواهم
شمارهٔ ۸۲۴ — عاشقم، از ناله نتوانم زمانی تن زنم
شمارهٔ ۸۱۹ — چو گل از هر طرف چاک دگر دارد گریبانم
شمارهٔ ۸۳۰ — فصل گل رفت و به جام می دمی نگذاشتم
شمارهٔ ۸۲۵ — خویش را از بس به تیغ موج این دریا زدم
شمارهٔ ۸۳۱ — یاد ایامی که دامی همچو بلبل داشتیم
شمارهٔ ۸۳۲ — ای در ایام تو تیغ غمزه را الماس نام
شمارهٔ ۸۲۶ — چون گره جا در خم آن زلف دلکش کرده‌ایم
شمارهٔ ۸۲۷ — هردم غمی آید ز حریفان لئیمم
شمارهٔ ۸۲۸ — کرشمه سنج نگاه ستیزه جویانیم
شمارهٔ ۸۲۹ — چو جای در صف طفلان کنم، ندیم شوم
شمارهٔ ۸۳۶ — گرفته با برو دوش تو الفتی دوشم
شمارهٔ ۸۳۸ — در ورطهٔ کشاکشِ دوران فتاده‌ایم
شمارهٔ ۸۳۹ — ساغری کو تا به دل از عیش اسبابی دهم
شمارهٔ ۸۳۷ — دل خود ز شوق زیان می‌فروشم
شمارهٔ ۸۴۰ — تنم ز ضعف بود رشته ای ز پیرهنم
شمارهٔ ۸۳۳ — به حیرتم که ز گلشن چه چیز می‌خواهم
شمارهٔ ۸۳۴ — ما خس و خار از ره خوبان به دامن می‌کشیم
شمارهٔ ۸۳۵ — بیا که ساغر عشرت پر از شراب کنیم
شمارهٔ ۸۴۲ — ای شبنم وجود مرا آفتاب گرم
شمارهٔ ۸۴۳ — ما چشم به لطف جم و کاوس نداریم
شمارهٔ ۸۴۴ — هرکه افتاد ز پا، خاک نشین من بودم
شمارهٔ ۸۴۵ — تقدیر خدا را چه علاج است، گداییم
شمارهٔ ۸۴۷ — گه مستم و گاه در خمارم
شمارهٔ ۸۴۱ — از دو جانب سرگرانی را تحمل می‌کنیم
شمارهٔ ۸۴۸ — نوبهار است، چو گل فکر قدح نوشی کن
شمارهٔ ۸۴۶ — اختیار گوشه درمان است، همت می‌کنم
شمارهٔ ۸۵۴ — نیست در حشر محبت گفتگوی کشتگان
شمارهٔ ۸۵۶ — چه آب و خاک و چه نیکویی سرشت است این
شمارهٔ ۸۵۲ — ترک من کز بزم می گلرنگ می‌آید برون
شمارهٔ ۸۵۵ — فصل گل شد، نالهٔ عیشی ز بلبل قرض کن
شمارهٔ ۸۵۳ — سرم از داغ سودا، باغ زاغان
شمارهٔ ۸۴۹ — دهد به ذره چو خورشید آب و تاب، سخن
شمارهٔ ۸۵۱ — مطرب از دستت گر آید، ناخنی بر چنگ زن
شمارهٔ ۸۵۰ — تا به کی بر من شکست آید چو مینا از زمین
شمارهٔ ۸۶۴ — آینه در دست گیر و یاد حیرانی بکن
شمارهٔ ۸۶۳ — به مردم عرض جمعیت کن از ایشان دگر بستان
شمارهٔ ۸۵۸ — دشمن خود گر نه‌ای، ما را به خود دشمن مکن
شمارهٔ ۸۵۷ — از کوی عشقت ای بت دلجوی دیگران
شمارهٔ ۸۵۹ — زهی بر چهره خطت سایهٔ جان
شمارهٔ ۸۶۰ — ای چو برگ غنچه در عهدت پر از جان آستین
شمارهٔ ۸۶۱ — انجمن شد ز یار آبادان
شمارهٔ ۸۶۲ — چون توان با غیر دل را خالی از کین ساختن
شمارهٔ ۸۶۸ — رسیده ایم به بزم تو، مهربانی کن
شمارهٔ ۸۶۹ — زهی ز نرگس تو آهوی ختن مجنون
شمارهٔ ۸۷۱ — صفای گلشن کشمیر را تماشا کن
شمارهٔ ۸۶۵ — عجب مدار ز زاهد شراب ما خوردن
شمارهٔ ۸۷۰ — خاطر من نشکفد از وصل یار خویشتن
شمارهٔ ۸۶۶ — ساقی ز کار من گره توبه باز کن
شمارهٔ ۸۶۷ — زهی حدیث غمت چون می طرب شیرین
شمارهٔ ۸۷۲ — ز دست ساقی، تا کی پیاله نوشیدن؟
شمارهٔ ۸۷۳ — بهار شد که رود هرکسی به راه چمن
شمارهٔ ۸۷۵ — ای جرس، سوی سفر هر لحظه آوازم مکن
شمارهٔ ۸۷۴ — در غمت ناله ز مرغ چمن آید بیرون
شمارهٔ ۸۷۹ — من راز جهانم، بود افسانه به از من
شمارهٔ ۸۸۰ — نخورند در گلستان، گل و لاله آب بی‌تو
شمارهٔ ۸۷۶ — ز عمر رفته چه نقصان به کامرانی من
شمارهٔ ۸۷۷ — از پی اسرار خود، کم با کسی پرخاش کن
شمارهٔ ۸۷۸ — بگذر ز عقل و فیض محبت نگاه کن
شمارهٔ ۸۸۶ — کنم نهفته برین عالم دو رنگ نگاه
شمارهٔ ۸۸۷ — بیا که باغ شد از لاله کوی میخانه
شمارهٔ ۸۸۲ — بیا و وصف زلف یار بشنو
شمارهٔ ۸۸۸ — در دل تنگم شراب ناب می‌گردد گره
شمارهٔ ۸۸۱ — ای سرو همچو سایه دوان در قفای تو
شمارهٔ ۸۸۳ — بس که چین دارد خم ابروی او
شمارهٔ ۸۸۵ — نتوان یافت دلی خوش به جهان ای کاکو
شمارهٔ ۸۸۴ — بسته کمر کینم، از قبضه کمان او
شمارهٔ ۸۹۳ — فغان که موی سفیدم نمود آیینه
شمارهٔ ۸۹۶ — روز و شبم اگر به حضوری چه فایده
شمارهٔ ۸۹۴ — ساقی خمار دارم، یک ساغر دگر ده
شمارهٔ ۸۹۵ — جهان تنگ چو چاه است و ما کبوتر چاه
شمارهٔ ۸۹۰ — دل چو می رفت سوی زلف تو، شد جان همراه
شمارهٔ ۸۸۹ — ای شعلهٔ حسنت را، جان ها شده پروانه
شمارهٔ ۸۹۱ — روی ننمایی، نباشد تا رخت پرداخته
شمارهٔ ۸۹۲ — گل شود گر پنجهٔ من، زر نمی‌دارد نگاه
شمارهٔ ۹۰۴ — چه غم ز حادثه آن را که شد شراب زده
شمارهٔ ۹۰۲ — یک نفس چون لاله جام از کف ز هشیاری منه
شمارهٔ ۸۹۸ — گلی دارم ز رنگ و بو برهنه
شمارهٔ ۹۰۱ — سحر زان شمع باشد تاب خورده
شمارهٔ ۸۹۹ — رو به آزار دل خصم دل آزار منه
شمارهٔ ۹۰۳ — ناله ای از من به کام دل نشد انگیخته
شمارهٔ ۹۰۰ — صد خطر دارد بیابان محبت، آه آه
شمارهٔ ۸۹۷ — هرکه می‌خواهد ترا، سامان نمی‌دارد نگاه
شمارهٔ ۹۰۷ — به چهره خنده به گل‌های باصفا زده‌ای
شمارهٔ ۹۰۸ — خدایا چون مرا در عاشقی ارشاد می‌دادی
شمارهٔ ۹۰۹ — دل درین بادیه سویی دود و من سویی
شمارهٔ ۹۱۰ — چون نگه دارد مرا زنجیر زلف سنبلی؟
شمارهٔ ۹۱۱ — ای بت، متاع اهل ریا را چه می کنی
شمارهٔ ۹۱۲ — شراب ای گل رعنا نهفته چند کشی
شمارهٔ ۹۰۶ — در چمن ای بلبل از برگ و نوا افتاده‌ای
شمارهٔ ۹۰۵ — ما و دل دیگر به کوی تندخوی تازه‌ای
شمارهٔ ۹۱۵ — مباد آن دم که از ما رنجه گردد آشنارویی
شمارهٔ ۹۱۷ — چمن ز لاله برافروخت شمع زیبایی
شمارهٔ ۹۱۸ — جامه ی قد اوست زیبایی
شمارهٔ ۹۱۹ — من کیستم، آشفته تر از طره ی آهی
شمارهٔ ۹۱۳ — بعد مرگ از خاک ما مست تغافل نگذری
شمارهٔ ۹۲۰ — در دلی دایم مرا، در سینه پیدا نیستی
شمارهٔ ۹۱۴ — درین ره ای خضر از خار پا نمی‌میری
شمارهٔ ۹۱۶ — چنان از رهروان فیض شد روی زمین خالی
شمارهٔ ۹۲۲ — دارم عیشی به وصل ماهی
شمارهٔ ۹۲۱ — با کسی کی می‌کنم در عشقبازی همرهی
شمارهٔ ۹۲۳ — به بزم می کشان لاابالی
شمارهٔ ۹۲۵ — به ناله فاش مکن راز دل ز غمازی
شمارهٔ ۹۲۶ — در دعوی عشق تو نه آهی، نه فغانی
شمارهٔ ۹۲۴ — ز روی دل چه بر اهل هوس آیینه می‌داری
شمارهٔ ۹۲۷ — در کوی می‌فروشان، گردم ز بی‌نوایی
شمارهٔ ۹۲۸ — بود در گشت باغ آشنایی
شمارهٔ ۹۳۰ — نه ذوق باغ به دل، نه هوای پروازی
شمارهٔ ۹۳۶ — دلم را این چمن زندان دلگیر است پنداری
شمارهٔ ۹۳۲ — من کیستم درین دشت، آوارهٔ حزینی
شمارهٔ ۹۲۹ — هر انگشت من از داغ جدایی
شمارهٔ ۹۳۱ — در ره آوارگی بختم فکند از دشمنی
شمارهٔ ۹۳۴ — ای کاش زخم سینه ی ما واکند کسی
شمارهٔ ۹۳۵ — خوش بود گر ز سر هر هوسی برخیزی
شمارهٔ ۹۳۳ — برنمی خیزد نوای بلبلی از گلشنی
شمارهٔ ۹۴۱ — چیست دانی داغ دل، جام شراب زندگی
شمارهٔ ۹۴۴ — ساقی ار خواهی کنی احباب را گردآوری
شمارهٔ ۹۳۸ — دلم چون لاله افروزد ز داغی
شمارهٔ ۹۳۷ — به روی جوهر ذاتی چه پرده می پوشی
شمارهٔ ۹۴۳ — تو آن گلی که ز چشم و دلم چمن داری
شمارهٔ ۹۳۹ — در کوی عشق نیست ز اهل وفا کسی
شمارهٔ ۹۴۰ — آهم به درون دل ز تنگی
شمارهٔ ۹۴۲ — صورت پذیر نیست ز ما کار زندگی
شمارهٔ ۹۴۸ — آب آتش تلاش یعنی می
شمارهٔ ۹۴۵ — کاسهٔ ما ز سفال است، خوش این مسکینی
شمارهٔ ۹۴۷ — صراحی را منه ساقی به پیش چشم من خالی
شمارهٔ ۹۴۶ — لب لعلش ز میگونی لب جام است پنداری