شمارهٔ ۳۱۲ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات و دردهای ناشی از شب و تاریکی زندگی اشاره می‌کند. او نور روشنی را یادآور می‌شود که از نگاه اشک‌ها به وجود آمده و از نبود محبت و زیبایی در زندگی‌اش شکایت دارد. به تصویر کشیده می‌شود که حتی باغ هم به خاطر دیوارهای بلند و افکار منفی در حال نابودی است. غم و ویرانی در زندگی او چنان عمیق است که حتی شاه نیز از این وضعیت آگاه شده است. شاعر همچنین به این موضوع اشاره دارد که شیرینی و خوشبختی در زندگی‌اش وجود ندارد و قاصد یار او را در مسیرش نمی‌بیند. در انتها، او به روشنی امیدی که از آینه به ماه تابیده می‌رسد، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که ممکن است امیدی در دلش باشد.