شمارهٔ ۳۳۷ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساسات پیچیده و دردناک خود پرداخته است. او از قدرت تقدیر و سرنوشت شکایت می‌کند که او را در چنگ خود گرفته و نمی‌گذارد که کسی از علت این وضعیت بپرسد. همچنین شاعر به حالت دیوانگی و حسادت دیگران اشاره می‌کند که بدن او را دچار لرزش کرده است. او به پرنده‌ای که صدای آن مانند بلبل است، اشاره می‌کند و می‌گوید که آواز او تحت تاثیر باد خزان است. شاعر همچنین امید به اصلاح دل خود دارد و به ویرانی وجودش اشاره می‌کند که نیاز به ترمیم دارد. در نهایت، او به شخصی اشاره می‌کند که در تلاش است تا دلی روشن داشته باشد، اما در عین حال، سلاحی نیز به همراه دارد که می‌تواند خطرناک باشد.