شمارهٔ ۴۱۴ سلیم تهرانی
سلیم تهرانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
کسی کز عاشقی دم زد، چه باک از دشمنی دارد
که مور این بیابان دعوی شیرافکنی دارد
به اهل عشق، آفت می رسد از دور او دایم
فلک چون آسیا با سینه چاکان دشمنی دارد
کرم، صد عیب اگر باشد کسی را، باز می پوشد
ز همت ابر نیسان پرده ی تر دامنی دارد
غلط انداز شو در عاشقی، تحصیل این معنی
ز قمری کن که در گلشن لباس گلخنی دارد
توانگر آشنای عشق چون شد، دشمن خویش است
حذر ز آتش به آن را کو لباس روغنی دارد
خدا از نیش آن شاعر، عزیزان را نگه دارد
که بر اندام او هر مو تخلص سوزنی دارد!
حریم خلوت ما شب سلیم از شمع مستغنی‌ست
که آب خانهٔ مستان چو آتش روشنی دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به موضوع عشق و چالش‌های آن می‌پردازد. شاعر به زیبایی بیان می‌کند که عشق باعث می‌شود انسان از دشمنی‌ها نترسد و مانند موری که در بیابان با شجاعت به مقابله با چالش‌ها می‌پردازد، عاشقان نیز با شجاعت مسیر خود را ادامه می‌دهند. او همچنین اشاره می‌کند که عشق ممکن است آفت‌هایی به همراه داشته باشد، اما در عین حال زیبایی و ارزشمندی آن را نیز بیان می‌کند. شاعر تأکید دارد که با وجود عیوب، عشق می‌تواند انسان را بپوشاند و مانند ابر بهاری، آرامش و لطافت را به ارمغان آورد. او به جنبه‌های منحصربه‌فرد و زیبای عشق می‌پردازد و در نهایت، عشق را به عنوان یک نیروی قوی توصیف می‌کند که می‌تواند در برابر دشواری‌ها ایستادگی کند.