شمارهٔ ۴۸۳ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به شادی پراکنده از خبر دوستی می‌پردازد و از زیبایی‌های عشق و تماشای محبوب سخن می‌گوید. او به معشوق می‌گوید که اگر او به چشم او ننگرد، اشک‌هایش به چه درد می‌خورند. همچنین، شاعر به توصیف ابعاد عشق و تعلق خاطرش می‌پردازد و می‌گوید که حالتی از عشق و نگاۀ مداوم به محبوب، او را به حالتی وابسته و محو می‌کند. در نهایت، او به بی‌ارزشی چیزهای غیر از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها غبار دلش و احساسات او همچون سیل، توشهٔ سفرش می‌شود.