شمارهٔ ۴۹۷ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی longing و آرزوی عشق و محبوب است. شاعر به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند که هر کسی در فغان و ناله‌اش، خواهان محبوب است. اگرچه خاموشی عاشق مانند آتش سوزاننده است، اما او همچنان به دنبال نشانه‌هایی از عشق و ارتباط با معشوق خود است. شاعر در تضاد با آرزوهایش، به دوری یار و دلتنگی اشاره دارد و اینکه در هر کجا که می‌رود، روح و احساسش گرفتار عشق است. سپس دعایی برای حفظ فاصله از شخصیتی بدبین می‌کند که عشق را نادرست درک می‌کند. در نهایت، به ناامیدی اشاره می‌کند که با وجود وفا در وعده‌های بی‌وفا، انتظار طولانی و طاقت‌فرسائی نیاز دارد.