شمارهٔ ۵۰۰ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی بی‌خبری انسان از آینده و رویدادهاست. شاعر به ناپایداری زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر انسان‌ها ندانند، طبیعت و محتوا از دانه و فصل‌ها می‌داند چه خواهد شد. او از دل پریشان خود و ناامیدی‌اش سخن می‌گوید و به عدم آگاهی دیگران از حالش اشاره می‌کند. در نهایت، عشق و دلتنگی‌هایش را در برابر بی‌توجهی معشوق بیان می‌کند و می‌گوید که اگر او از حالش آگاه بود، تغییراتی رخ می‌داد.