شمارهٔ ۵۱۴ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساساتی عمیق و دلگیرانه است. شاعر از باده و لذت آن می‌گوید و تمایل دارد تا با نوشیدن آن، درد و غم‌هایش را فراموش کند. او از زیبایی صبح و لذتی که باده در سحر دارد، سخن می‌گوید و فراخوانی برای آزادی از زنجیر وفا و وابستگی‌ها می‌کند. همچنین، او به حسرت و غم می‌پردازد و از گذر زیبایی‌های زندگی می‌گوید که در حالتی از ناامیدی و جدایی شاهد آن‌هاست. در انتها، به توصیف حال خود می‌پردازد که شوقش به شدت تحت تاثیر جفا و درد قرار گرفته است.