شمارهٔ ۵۲۰ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی احساسات عمیق و درونی شاعر درباره عشق و تشنگی عاطفی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که وقتی به تدبیر رهایی از غم و درد فکر می‌کند، به یاد محبوب و چهره‌اش می‌افتد. او می‌گوید که سرچشمه حیوانی (عشق) باید بی‌درد باشد و شخصی مانند خضر (نماد هدایت) باید او را ببیند. همچنین، شاعر از حسد سخن می‌گوید و اینکه کسی که او را از باده‌ی عشق محروم کند، نمی‌تواند رنگ شادی را بر چهره‌اش ببیند. در نهایت، اشاره می‌کند که وقتی از کوی محبوبش می‌رود، به درد و پژمردگی خود آگاه می‌شود و در نهایت تنها زمانی که عشق و امید در دل او زنده شود، می‌تواند به آرامش برسد.