شمارهٔ ۶۳۵ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات و حالات روحی مستان اشاره می‌کند که خسته و بی‌قرارند. آنها مانند مرغی زخمی در کوی محبوب خود در حال پرواز و نشستن هستند. شاید برخی از آنها به آرامش برسند، اما برخی دیگر نیز در تکاپو و گریز از خود، به حالت عدم می‌روند. شاعر با استفاده از نماد طاووس، نشان می‌دهد که در دنیای خود زیبا و آراسته است، اما آیینه‌ای که در دست دارد، زنگار گرفته و بیانگر روحی آسیب‌دیده است. او در نهایت از چیزی می‌گوید که اگر کسی ذوق سخن درست و سلیم داشته باشد، باید به حال کسانی که در عشق شکسته و آزرده‌اند، توجه کند.