نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۴۹ سلیم تهرانی

سلیم تهرانی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

در بیابان هرکه یاد آن خم کاکل کند

جلوه چون آب روان در سایهٔ سنبل کند

هرکه را افتد هوای آن لب میگون به سر

غنچه‌ای از گوشهٔ دستار هردم گل کند

از فغان و ناله گلشن را به تنگ آورده است

باغبان امشب نمی داند چه با بلبل کند

در محبت هست تأثیری که چون نقش پری

صورت لیلی ز جیب بید مجنون گل کند

دوست از دشمن اسیر عشق نشناسد سلیم

رهرو او موج دریا را خیال پل کند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و تأثیر عشق اشاره دارد و توصیفاتی از احساسات و جلوه‌های طبیعی را در بر می‌گیرد. شاعر از یادآوری معشوق و زیبایی‌های او سخن می‌گوید و تأثیر عمیق عشق را بر روح و دل انسان‌ها به تصویر می‌کشد. در بیابان خاطرات، عشق می‌تواند جذابیت و زیبایی‌های خاصی ایجاد کند و انسان را به سمت دیوانگی و شیدایی سوق دهد. همچنین شاعر به رابطه بین عشق و دوستی و دشمنی اشاره می‌کند و می‌گوید که در عشق، مرزها محو می‌شوند و انسان‌ها نیک و بد را نمی‌شناسند. کل شعر در نهایت ابراز احساس عمیق و تأثیرگذار عشق و زیبایی معشوق است.