نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۲ - تاریخ و توصیف بنای اسلام خان سلیم تهرانی

سلیم تهرانی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ای خجسته بنا، ز رونق تو

چشم بد دور، چشم ایامی

همه روی زمین به سایه ی توست

کز بلندی چو صیت اسلامی

در نظرها ز بس که مرغوبی

خوش تر از پیکر دلارامی

خاک توست از گل بتان چگل

زان چنین دلکش و خوش اندامی

دایم از نقش های آینه کار

همچو طاووس مست در دامی

تابدان ها دلیل روشن توست

که سزاوار شیشه و جامی

آرمیده چو صاحب خویشی

آسمانی و با زمین رامی

یعنی اسلام خان مهر ضمیر

که ز نامش تو صاحب نامی

وصف قدر تو من چگونه کنم

که خوش آغاز و نیک انجامی

طاق نوشیروان گجراتی

جای چنگیز ملک آسامی

منزل آصف سلیمانی

بزمگاه وزیر بهرامی

پی تاریخ تو جهان گوید

کعبه ی خاص و قبله ی عامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به ستایش و عظمت بنای اسلامی و تاثیر آن بر زمین می‌پردازد. او به زیبایی و جذابیت این بنا اشاره می‌کند و آن را به عنوان نماد قدرت و شکوه اسلام معرفی می‌کند. همچنین، شاعر از ویژگی‌های خاص این بنا مانند جذابیت و دلکشی آن سخن می‌گوید و می‌خواهد نشان دهد که این بنا، مانند درخشش آسمان، از زمین جدا نیست و به هم تنیده است. در نهایت، شاعر به شکوه تاریخی و فرهنگی آن اشاره می‌کند و آن را سرمنزل بزرگان و وزرای گذشته می‌داند.