شمارهٔ ۱۹ - باز فرستادن خربزه سلیم تهرانی
سلیم تهرانی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
کام بخشا! ز تو شد خربزه ای لطف مرا
همچو حوران بهشتی خوش و پاکیزه سرشت
داده دهقان عوض آب به او شربت قند
«هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت»
چون تو شیرینی هر حرف نکو می دانی
«مدعی گر نکند فهم سخن، گو سر و خشت»
بود چون لایق بزم تو، مناسب دیدم
کز بهشت آمده را باز فرستم به بهشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده از زیبایی و لطافت شخصی سخن می‌گوید که او را به خربزه‌ای شیرین تشبیه کرده است. این شخص به مانند حوران بهشتی، پاک و خوش‌سرشت است. شاعر به نوعی نسبت به درک دیگران از سخنانش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر کسی نتیجه اعمال خود را می‌بیند. در نهایت، او بر این باور است که شایسته است کسی که از بهشت آمده است، دوباره به بهشت بازگردد.