شمارهٔ ۲۰ - بس که می ترسم میان ما و او سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از ترس خود نسبت به روابطش با دوستش صحبت می‌کند. او نگران این است که در حساب دوستی‌اش اشتباهی پیش بیاید. هر بار که نامه‌ای برای دوستش می‌فرستد، نگران است که نوشته‌اش به خوبی مفهوم را منتقل نکند و شبیه به علامت‌های چوب خطی شود.