شمارهٔ ۳۳ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به بیان اهمیت و لزوم گفت‌و‌گو در مجالس وصال و دوستی می‌پردازد. شاعر به مخاطبش می‌گوید تا زمانی که در جمع یار است، دیگر جایی برای سخن گفتن و بحث نیست. وقتی کار به گفته‌ها و حرف‌ها می‌افتد، دیده می‌شود که بیان چیزی ارزشمندتر از سکوت نیست. بنابراین، در این مجالس، حضور و ارتباط مهم‌تر از هر سخنی است.