شمارهٔ ۳۹ - هجو کاتب سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از کاتبی سخن می‌گوید که وقتی قلم را در دست می‌گیرد، هر کلمه را به طور نادرست و با خطا می‌نویسد. او به آسانی هر مصراعی را به هم ریخته و بدون دقت می‌نویسد، به طوری که معنای کلمات از دست می‌رود. خط‌های او شکسته و زشت به نظر می‌رسند و حتی باعث می‌شوند که کلمات به دور از معنی فرار کنند. در نهایت، شاعر به بی‌مهارتی و ضعف کاتب انتقاد می‌کند و می‌گوید که نوشته‌های او به وضوح بدتر از شکسته‌ای هستند که حتی پای کلاغ را نیز بدشکل می‌کند.