شمارهٔ ۴۱ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به بحث و گفت‌وگو در جمعی اشاره می‌کند که بی‌هدف و بی‌سر و سامان است. او از سخنانی بی‌معنا و بی‌پایه همچون کسانی که در بیابان می‌گردند صحبت می‌کند و به حالت سرخوشی و هرزگویی برخی از اعضای جمع اشاره دارد. در نهایت، این کلمات را به تجسم افرادی تشنه و بی‌روح در بیابان تشبیه می‌کند.