شمارهٔ ۴۹ - موسم عیش، طفلی و پیری ست سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بهار و جوانی و همچنین به پیری اشاره دارد. شاعر می‌گوید که این دو مرحله از زندگی—جوانی و پیری—هر یک زیبایی و شادی خاص خود را دارند. زمان شادی و نشستن در باغ و لذت بردن از طبیعت، به ابتدای روز (جوانی) و پایان روز (پیری) مرتبط است. به طور کلی، شعری است درباره لذت‌های زندگی در هر سن و سال.