شمارهٔ ۲۳ سلیم تهرانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به بیان احساساتش می‌پردازد و می‌گوید که بدبختی و بدمهری در زندگی‌اش نمایان شده است. او این بدبختی را مانند زهر می‌داند که هرچند رنگش زیباست، اما حقیقتاً مضر و ویران‌کننده است. همچنین او به حال خراب و رنج‌کشیدهٔ خود اشاره می‌کند، که رنگش مانند زعفران ناراحت و پژمرده است.